Ο Παναθηναϊκός περιφέρεται χωρίς σκοπό και στόχο

Έτσι όπως έπαιξε (και) στο Κάουνας ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να νικήσει ακόμα κι αυτή τη Ζαλγκίρις; Πριν βιαστείτε να απαντήσετε σκεφτείτε τι είδαμε!

Ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε μια ομάδα με έλλειμα ποιότητας αλλά με κάποιες σταθερές στο παιχνίδι της. Η Ζαλγκίρις, τόσα μπορούσε να κάνει, τόσα έκανε. Είχε δύο- τρία πράγματα να κάνει καλά, και τα κατάφερε.

Ο Παναθηναϊκός δεν έκανε καλά τίποτα. Είχε την εικόνα μιας ομάδας αμοντάριστης, λες και βρίσκεται στην πρώτη εβδομάδα της προετοιμασίας. Χωρίς ψυχολογία (είναι ολοφάνερο) και χωρίς ρόλους (το γράψαμε και μετά την ήττα από την Ούνικς) δεν κατάφερε σε κανένα σημείο να κάνει αισθητή την παρουσία του. Κι όταν είχε ένα ξέσπασμα τότε αυτό σίγουρα ήταν αποτέλεσμα ατομικής πρωτοβουλίας.

Οι πράσινοι έκαναν ανορθόδοξες προσπάθειες και με τους ηρωισμούς του Μέικον προσπάθησαν να γίνουν απειλητικοί αλλά ούτε αυτό δεν κατάφεραν. Ο Αμερικανός γκαρντ, βγάζει ενέργεια, έχει φιλοδοξία, διαθέτει προσωπικότητα και προσπαθεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο.

Μακάρι να ήταν κι άλλοι σαν αυτόν. Όμως είναι αλήθεια ότι  μόνο με τον Μέικον η ομάδα δε μπορεί να προχωρήσει και πολύ.  Κι αυτό δεν είναι ευθύνη του Αμερικάνου. 

Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα για μια ομάδα που κινδυνεύει, όχι να τερματίσει στη 17η ή στη 18η θέση αλλά να την ξεπεράσει η ιστορία. Και μετά τον αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα είχαμε αναρωτηθεί αν ο Παναθηναϊκός είναι παρατημένη ή παραιτημένη ομάδα.

Εμείς θα επαναλάβουμε ότι οι πράσινοι δεν έχουν στόχο και σκοπό φέτος και κάπως έτσι περιφέρονται στην Euroleague. Κανείς δε ξέρει τι… ξημερώνει. Κανείς δε γνωρίζει που θα βρίσκεται του χρόνου. Κι αυτό κάνει την κατάσταση με το ήδη περιορισμένης ποιότητας υλικό, ακόμα πιο δύσκολη.

Αυτό είναι ό,τι χειρότερο! Ο Παναθηναϊκός έχει μια φθίνουσα πορεία σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι πιά ελκυστική επιλογή, δεν έχει κάποιο project να παρουσιάσει. Η δυναμική του κόσμου, η παράδοση και η ιστορία κρατούν μια λάμψη στην ομάδα. Για πόσο;

Όταν τα πάντα είναι στην τύχη, τότε τι ακριβώς ελπίζεις στο αγωνιστικό κομμάτι; Πολύ δε περισσότερο όταν αποδεδειγμένα υπάρχουν κακές επιλογές που δε δένουν μεταξύ τους.

Ο Παναθηναϊκός έχει καταφέρει να καταργήσει τους κανόνες του μπάσκετ, προσπαθώντας να πείσει τον κόσμο ότι… δεν υπάρχουν πλέι μέικερ! Απλά δε γίνεται αυτό.

Έχει καταφέρει επίσης να διαθέτει 8 ξένους, εκ των οποίων αποδίδει μόνο ο Μέικον. Κανείς δεν έχει καταλάβει γιατί έκλεισε τρεις θέσεις με ξένους στην frontline αντί να «φορτώσει» την περιφέρεια. Κι αυτό έχει να κάνει και με τα οικονομικά δεδομένα αλλά με προγραμματισμό και με στόχευση.

Είναι κι άλλα…

Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει το λόγο που τελικά αποκτήθηκε ο Φερέλ που προφανώς έχει το ρόλο του… Μποχωρίδη! Δεν παίζει στην Basket League ώστε να βρει ρυθμό…

Παράλληλα, ο Παπαπέτρου εξακολουθεί να κάνει πράγματα που δεν ταιριάζουν στο παιχνίδι του, είναι παραπάνω απ’ αυτά που μπορεί. Αλλά κάποιος πρέπει να βγει μπροστά. Τα 9/39 σουτ στα τρία τελευταία ματς φανερώνουν το λάθος του πράγματος ειδικά αν αναλογιστούμε πόσα από τα 39 ήταν… λάθος σουτ.

Δε χρειάζεται να το κουράζουμε. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει αρχή, μέση και τέλος σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στο αγωνιστικό. Απλώς το αγωνιστικό κομμάτι είναι αυτό που φαίνεται.

Τις ευθύνες τις αναφέραμε. To μαύρο κουτί το ανοίξαμε και μάλιστα από νωρίς. Κάθε εβδομάδα είναι σαν την… προηγούμενη και τα κείμενα θα μπορούσαν να είναι ίδια, αλλάζοντας απλώς τις ομάδες και κάποιες μικρές λεπτομέρειες.

Οι πράσινοι βρίσκονται μακριά από κάθε λογική. ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ, επαναλαμβάνουμε. Κι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο και μια ομάδα περιφέρεται χωρίς σκοπό και στόχο (όπως προαναφέραμε) τι ακριβώς περιμένουμε;

Και κάτι τελευταίο.

Στο Κάουνας έπαιξαν οι δύο χειρότερες ομάδες της διοργάνωσης. Πλέον μετά απ’ αυτόν τον αγώνα αναρωτιόμαστε ποια από τις δύο ήταν η χειρότερη. Τίποτε άλλο.