Ο Παναθηναϊκός συνολικά σε υποχρεώνει να μην έχεις απαιτήσεις

Το να προσεγγίσεις εντελώς επιδερμικά τον αγώνα με την Μπαρτσελόνα και να πεις ότι ο Παναθηναϊκός υστέρησε τότε θα έχεις πετύχει το προφανές.

Διότι ο Παναθηναϊκός συνολικά πάσχει κι αυτό αποτυπώνεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Μπορεί να βλέπεις κάποιες εκλάμψεις και κάποιες εκρήξεις. Πόσο θα κρατήσουν και ειδικά όταν το ρόστερ δεν είναι και το πλέον ποιοτικό που θα μπορούσες να βρεις;

Το να πέφτει το «ανάθεμα» στο αγωνιστικό κομμάτι, είναι επίσης το προφανές, το εύκολο, ίσως και το βολικό. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχουν ευθύνη, θα πρέπει να συνυπολογίζονται και οι συνθήκες. Τώρα αν κάποιοι θέλουν να θυμηθούν τα παλιά, ας εξηγήσουν πρωτίστως πόσοι απ’ αυτούς τους παίκτες θα είχαν θέση τότε. Και το ξέρουν και οι ίδιοι.

Να «τρίξεις τα δόντια», να κάνεις «τεχνητές κρίσεις» που λέει ο λόγος, σε ποιους; Σε εκείνους που ξέρεις και ξέρουν ότι (στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον) βρίσκονται στο ΟΑΚΑ ακριβώς λόγω της συγκεκριμένης κατάστασης;

Θα τα βρούμε αυτά στην πορεία, αλλά ας αρχίσουμε από τα αγωνιστικά προβλήματα.

Ο Παναθηναϊκός τελείωσε με 13 φάουλ (!) έναν αγώνα στον οποίο «έτρωγε ξύλο» από το πρώτο λεπτό και ιδιαίτερα στο δεύτερο δεκάλεπτο! Τότε που η Μπαρτσελόνα δεν έκανε απλώς προπόνηση, αλλά ξεμούδιασμα: Πέτυχε 28 πόντους εντελώς «ατσαλάκωτη» με τον Παναθηναϊκό να μαζεύει όλο κι όλα ένα «ταπεινό» ριμπάουντ κι αυτό 35’’ πριν το τέλος της περιόδου με τον Οκάρο Γουάιτ.

Σε όλο αυτό το διάστημα οι «πράσινοι» παρακολουθούσαν την Μπαρτσελόνα να σκοράρει χωρίς αντίπαλο, αφού ούτε ριμπάουντ έπαιρναν, ούτε φάουλ έκαναν κι έδιναν κι εύκολα τη μπάλα. Ο Παναθηναϊκός έβγαλε ημίχρονο με 13 λάθη και συνολικά 39’13’’ αγώνα με 0/11 τρίποντα αφού το ένα και μοναδικό εύστοχο ήταν το πρώτο που επιχείρησε μετά από 47’’ αγώνα (Μποχωρίδης).

Η ελληνική ομάδα έβγαλε ένα ημίχρονο όπου είχε δεχτεί 45 πόντους εκ των οποίων οι 20 ήταν «ευγενική προσφορά» από τα λάθη! Και έκανε από 4 φάουλ σε κάθε δεκάλεπτο, χωρίς καν να νοιώσει πίεση, δύναμη, σκληράδα η Μπαρτσελόνα.

Δεν έχει νόημα η ανάλυση σε αυτόν τον αγώνα. Διότι δεν έχει να κάνει μόνο με τη διαφορά ποιότητας αλλά και με τη διαφορά στον τρόπο προσέγγισης της αναμέτρησης. Και μπορεί η Μπαρτσελόνα να πήγε στο ρελαντί το δεύτερο μέρος, αλλά και πάλι είχε εικόνα κανονικής ομάδας.

Η διαφορά ποιότητας ήταν κάτι δεδομένο και σίγουρα κανείς δεν περίμενε από τον Παναθηναϊκό όχι να νικήσει στο «Παλάου Μπλαουγκράνα» αλλά ούτε καν να διεκδικήσει τον αγώνα. Όμως το minimum της απαίτησης είχε να κάνει με το να παρουσιαστεί η ομάδα με εγωισμό και με διάθεση να παλέψει. Ο Παναθηναϊκός απογοητεύτηκε κι απογοήτευσε από την αρχή. Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο από την ήττα.

Είναι μια χρονιά εντελώς «καμένη» που βέβαια ερμηνεύεται κατά το δοκούν από τους συνήθεις «πρόθυμους», που το πάνε «γύρω- γύρω» από την ουσία του προβλήματος: Δηλαδή ότι μιλάμε για μια ομάδα «ακέφαλη», που κανείς δε ξέρει τι θα ξημερώσει του χρόνου και σίγουρα δεν αποτελεί τον πλέον ελκυστικό προορισμό. Όχι μόνο επειδή δε διαθέτει την ποιότητα του παρελθόντος αλλά επειδή δε διαφαίνεται προοπτική.

Το σύνθημα «στις χαρές και στις λύπες μαζί» ισχύει όταν αφορά ένα αποτέλεσμα αγώνα. Όμως δε μπορεί να τραβήξει πολύ σε άλλα ζητήματα που αφορούν όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον της ομάδας.