O θρίαμβος της ομάδας!

Καμία αμφιβολία δεν υπάρχει ότι η Ρεάλ, συνολικά, ήταν η καλύτερη ομάδα στο φάιναλ φορ του Βελιγραδίου κι ως εκ τούτου πανάξια έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης για δέκατη φορά στην ιστορία της.

Ολη η φετινή πορεία της Ρεάλ, άλλωστε, μοιάζει με ένα μάθημα που θα πρέπει να διδάσκονται οι περισσότερες ομάδες. Κυρίως για το πως οι ατυχίες (που δεν ήταν λίγες) και οι ταλαιπωρίες σε κάνουν δυνατότερο. Πως αναπτύσσουν μια εσωτερική λειτουργία ώστε όλοι να βγουν παραπάνω αλλά ποτέ πάνω από την ομάδα. Πως συσπειρώνονται και γίνονται λες και είναι καμωμένοι από ατσάλι. Και τελικά πως μέσα από τις δυσκολίες αναπτύσσουν το ένστικτο του…κυνηγού και μπαίνουν αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν σε κανέναν να τους νικήσει.

Σε ποια λογική εντάσσονται όλα τα παραπάνω; Στο ότι δεν πρέπει ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ να κλαίει εξαιτίας των ατυχιών αλλά αντιθέτως να κοιτάει πως θα κάνει το παν για να τις προσπεράσει. Πως, δηλαδή, δεν θα λέει «ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ» αλλά θα λέει «ΕΧΩ ΛΥΣΗ». Αυτό είναι που κατάφερε η Ρεάλ και γι’ αυτό της αξίζουν όλα τα συγχαρητήρια των φίλων του μπάσκετ.

Προσέξτε τι ακριβώς έχει γίνει φέτος: Ο Ογκνιεν Κούζμιτς έπαιξε μόλις 2 αγώνες και μετά έχασε όλη τη σεζόν εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού. Ο Σέρχιο Γιουλ επίσης έχασε το μεγαλύτερο μέρος κι επέστρεψε στον τρίτο αγώνα των πλέι οφ. Ο Γκουστάβο Αγιόν έχασε τα 18 από τα 30 παιχνίδια της Regular Season και ο Ράντολφ τα 15 από τα 30. Ο Τρέι Τόμπκινς ήταν απών στις πρώτες 5 αναμετρήσεις. Ο Καμπάτσο έχασε όλα τα πλέι οφ! Κάποια στιγμή με τον…περονόσπορο που είχε πέσει στους ψηλούς ήρθε ο Ταβάρες.

Αλλά βγήκαν όλοι μπροστά. Ο 19χρονος Ντόντσιτς σήκωσε στις πλάτες του την Ρεάλ. Είπαμε, την Ρεάλ. Όχι καμια ομαδούλα της σειράς.

Οι υπόλοιποι ανέβασαν τους μέσους όρους τους. Ο Τόμπκινς από τους περσινούς 6.1 στους 9.5. Ο γερόλυκος Ρέγιες από τους 5.3 στους 8.4. Ο Κάρολ είχε το καλύτερο ποσοστό στα τρίποντα (46%) την τελευταία τριετία αλλά και καλύτερο ποσοστό καριέρας στα δίποντα.
Ο Ντόντσιτς τα…διέλυσε όλα: 16 πόντοι (7.8 πέρυσι) και ακόμα 4.8 ριμπάουντ, 4.3 ασίστ σε 26 λεπτά παρουσίας. Ηταν ο άνθρωπος που αποδέχθηκαν ως ηγέτη κι εκείνος την πήρε στις πλάτες του. Μέσα από τις δυσκολίες η Ρεάλ έβγαλε πρωταγωνιστές που ποτέ, όμως, δεν προσπέρασαν την έννοια της ομάδας.

Και στο φάιναλ φορ επέβαλλε τα δεδομένα της, τόσο στον ημιτελικό όσο στον τελικό. Θα ήταν άδικο αν τελικά η Φενέρμπαχτσε με τον «ανταρτοπόλεμο» και το…κλέφτικο κατάφερνε κάτι παραπάνω από τον ηρωισμό που έβγαλε. Διότι, κακά τα ψέματα, η Ρεάλ στον τελικό μας έδειξε το μπάσκετ που μας αρέσει ενώ η Φενέρμπαχτσε (κι εδώ έχω κάποιες ενστάσεις για τον τρόπο του μεγάλου Ζέλικο Ομπράντοβιτς) έδωσε περισσότερο βάρος σε παίκτες λιγότερο παραγωγικούς απ’ αυτούς που είχε στην διάθεσή του. Ηταν φανερό ότι αισθανόταν αουτσάιντερ και όχι φαβορί. Και τελικά στηρίχθηκε στο κορυφαίο παιχνίδι στην καριέρα του Μέλι και στην τρέλα του Ντίξον στο τέλος.
Όμως το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα.