Πόσα… κιλά!

Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι πριν ακόμα πάει στην Ρέτζιο Καλάμπρια είχε περάσει και απορριφθεί από δύο ελληνικές ομάδες. Μία μεγάλη και μία μικρή… Δεν μπορώ να γνωρίζω μετά βεβαιότητας αν ισχύει, οι ίδιες οι ομάδες το έχουν αρνηθεί γι αυτό και δεν αναφέρω τα ονόματά τους. Πάντως αν ισχύει, σίγουρα χτυπάνε τα κεφάλια τους στον τοίχο.

Κι αυτό γιατί είχαν απορρίψει έναν 19χρονο Αργεντίνο, τον Μανού Τζινόμπιλι ο οποίος στην συνέχεια δεν κυρίευσε απλώς την Ευρωλίγκα (το 2001 με την Βίρτους Μπολόνια), αλλά φόρεσε τέσσερα δαχτυλίδια στο ΝΒΑ με τους Σαν Αντόνιο Σπερς (σαν πρωταγωνιστής βέβαια) και παράλληλα το 2004 έγραψε κι ένα μεγάλο ρεκόρ που μόνο ο μεγάλος Μπιλ Μπράντλεϊ είχε πετύχει.

Ο μετέπειτα Γερουσιαστής κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο, την Ευρωλίγκα του 1966 με το Μιλάνο και δύο πρωταθλήματα στο ΝΒΑ, το 1970 και το 1973, τα μόνα δύο που χάρηκε η «Μέκκα» του μπάσκετ, Νέα Υόρκη από τους Νικς.

Ο Μανού το 2004 μαζί με την παλιοπαρέα της Αργεντινής έστησε το δικό του πάρτι στο ΟΑΚΑ με το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είχαν προηγηθεί η Ευρωλίγκα του 2001 και το δαχτυλίδι του ΝΒΑ το 2003. Θα ήταν η απόλυτη τετραετία αν το 2002, στην Μπολόνια, μέσα στο σπίτι του δηλαδή, δεν του έπαιρνε ο Παναθηναϊκός το ευρωπαϊκό!

Φυσικά κι έχουν σημασία οι τίτλοι του, οι ατομικές του διακρίσεις, όσα πέτυχε αλλά θα μας επιτρέψετε να ξεχωρίσουμε δύο στοιχεία από τον μεγάλο Μανού Τζινόμπιλι…
Το πρώτο έχει να κάνει με την αφοσίωσή του στην Εθνική ομάδα. Από το 1998 ως το 2016 ήταν πάντα εκεί και ο χορός των Αργεντίνων στο παρκέ του ΟΑΚΑ το 2004, συνοδευόμενος από το θερμό χειροκρότημα, έχει μείνει στην ιστορία. Η χώρα δοκιμαζόταν από την οικονομική κρίση κι αυτή η παλιοπαρέα δεν ήταν απλώς ανίκητη, αλλά κάτι παραπάνω: Το απόλυτο παράδειγμα αγάπης και αφοσίωσης στην Εθνική ομάδα. Στην πατρίδα… Ηταν πάντα εκεί, σε κάθε κάλεσμα κι έδινε το 200%…

Το δεύτερο έχει να κάνει με όσα βλέπαμε στο παρκέ… Αλήθεια πόσες φορές δεν φωνάξατε «ΠΟΣΑ ΚΙΛΑ» (δεν το συνεχίζω… αλλά καταλαβαίνετε) βλέποντας τον Μανού Τζινόμπιλι να παίρνει την μπάλα όταν έκαιγε και να αναλαμβάνει να «καθαρίσει». Τα ίδια με την Αργεντινή, τα ίδια με τους Σπερς, αλύγιστος, ανίκητος, ακούραστος. Το απόλυτο παράδειγμα ότι η μπασκετική ευφυϊα μπορεί άνετα να συνδυαστεί με ψυχή και πάθος.

Ο Μανού Τζινόμπιλι και τα όσα πρέσβευε (όπως και η υπόλοιπη παλιοπαρέα της Αργεντινής) πρέπει απαραιτήτως να βγουν σε βιβλίο, σε dvd, σε ντοκιμαντέρ και να διδάσκονται σε όλους τους νεαρούς μπασκετμπολίστες. Να τους ξεκαθαρίζουν ότι μόνο με στοιχεία όπως σκληρή δουλειά, αυταπάρνηση, πείσμα, πάθος, μυαλό και αγάπη για το μπάσκετ μπορείς να ταιριάξεις το ταλέντο σου και να προχωρήσεις.

Εμείς απλώς είμαστε τυχεροί που τον προλάβαμε και τον ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις. Κι ας στενοχώρησε την Εθνική μας… Δεν είναι κακό να χάνεις από καλύτερους και μετά από σκληρή προσπάθεια.

Αποσύρθηκε ο Τζινόμπιλι