Γνωριμία με την ιστορία

Τι πενήντα, τι εξήντα, τι εβδομήντα. Η ουσία είναι μία. Το ΟΑΚΑ θα γεμίσει από χιλιάδες κόσμου που «διψά» να δει την ΑΕΚ πρωταθλήτρια. Μια… βόμβα ανυπομονησίας, η οποία, όσο περνούσαν οι σεζόν γιγαντωνόταν και πλέον αποτελεί τη κινητήρια δύναμη για να «σκάσει» με τον πιο όμορφο τρόπο.

Έπειτα από 24 χρόνια, έχοντας βιώσει χαρές, λύπες, στιγμές περηφάνιας αλλά και απογοήτευσης, οι φίλαθλοι της «Ένωσης» κατακλύζονται από ένα διαφορετικό συναίσθημα. Όλα μοιάζουν αλλιώτικα, σε ένα παραμύθι που οι ίδιοι δεν διανοούνται τον τρόπο με τον οποίο αυτό δεν μπορεί να έχει αίσιο τέλος. Μια διαφαινόμενη επιτυχία, η οποία, πέρα από την καθαρά (τεράστια) αθλητική της σημασία, έχει τη δύναμη να φέρει τις γενιές των ΑΕΚτζήδων πιο κοντά. Να συναντηθούν και να γεφυρώσουν ένα χάσμα που μοιραία είχε δημιουργηθεί.

Μην ξεχνάμε ότι ο μέσος 20αρης ή/και 25αρης φίλος της ΑΕΚ δεν είχε την ευκαιρία να χαρεί κάποιο πρωτάθλημα. Ακόμα κι όταν έφτασε στην πηγή, εκεί που το… νερό του τίτλου ετοιμαζόταν να κατέβει ώστε να τον ξεδιψάσει, με κάποιον τρόπο εξαφανιζόταν. Είτε με το 4-3 από τον Ολυμπιακό στο Ολυμπιακό Στάδιο το 2002, είτε το 2005 από τον Νατσούρα, ή ακόμα και την νομική αρπαγή του πρωταθλήματος του 2008, η «Ένωση» δεν κατόρθωσε να συστήσει τους μικρούς της φιλάθλους της με την ιστορία.

Πολύ λογικά βέβαια, κάποιος θα υποστηρίξει ότι υπάρχουν και τα κερδισμένα κύπελλα. Δεν είναι το ίδιο. Επ’ ουδενί ο ενθουσιασμός, η ικανοποίηση και η έκσταση ενός πρωταθλήματος δεν συγκρίνεται με την κατάκτηση του δεύτερου τη τάξει θεσμού. Κάτι που γνωρίζουν (πολύ) οι πιο παλιοί σε λίγη ώρα, στις εξέδρες του ΟΑΚΑ. Οι παλιοί θα θυμηθούν και θα μεταβιβάσουν αυτό πανίσχυρο συναίσθημα στους νεώτερους. Άλλωστε, μετά από τόσους σκοπέλους οικονομικής και διοικητικής αβεβαιότητας και την μεγάλη… τρικυμία του υποβιβασμού, πριν από πέντε χρόνια, το αξίζουν και με το παραπάνω.