Αυτό είναι το μοναδικό σόλο τραγούδι της Αλίκης Βουγιουκλάκη που δεν έχει σχέση με ταινία ή θέατρο
Το μοναδικό τραγούδι της Αλίκης Βουγιουκλάκη που δεν συνδέεται με κινηματογράφο ή θέατρο γράφτηκε από τον Μάνο Χατζηδάκι και είναι μια μικρή χαμένη περιπέτεια του 1959.
Μέσα στην αστραφτερή καριέρα της Αλίκης Βουγιουκλάκη, κάθε τραγούδι είχε ένα πλαίσιο: μια σκηνή, ένα ρόλο, μια ταινία, ένα μιούζικαλ. Η φωνή της δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητη από την εικόνα της, κι η εικόνα της δεν υπήρξε ποτέ έξω από το φως του θεάματος. Εκτός από μία και μοναδική φορά. Το 1959, η Αλίκη τραγούδησε κάτι που δεν είχε καμία σχέση με τον κινηματογράφο, με τη σκηνή, με τη θεατρική μυθολογία που την ακολουθούσε παντού. Ήταν ένα τραγούδι για έναν δίσκο. Μόνο αυτό. Και πίσω από αυτό, δεν ήταν κάποιος τυχαίος. Ήταν ο Μάνος Χατζηδάκις.
Το τραγούδι ονομάζεται «Μια περιπέτεια στη Νότιο Καρολίνα». Ηχογραφήθηκε τη χρονιά που η Βουγιουκλάκη γινόταν η απόλυτη σταρ. Η χρονιά που το “Ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο” και οι αίθουσες την αποθέωναν. Κι όμως, αυτή η «περιπέτεια» δεν ακούστηκε ποτέ σε κάποια σκηνή. Δεν χορεύτηκε σε κάποια ταινία. Δεν προβλήθηκε σε κάποιο σινεμά. Ήταν ένα τραγούδι εκτός πλαισίου, μια στιγμή καθαρής έκφρασης, μακριά από τα ρόλους και τις ντομάτες των θερινών σινεμά.
Το τραγούδι γράφτηκε και μελοποιήθηκε από τον Μάνο Χατζηδάκι, την εποχή που εκείνος ήδη θεωρούνταν ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς συνθέτες της γενιάς του. Το στιχουργικό ύφος του κομματιού ξεφεύγει από τη μελωδική αθωότητα των τραγουδιών που συνδέθηκαν με την Αλίκη. Έχει μια λογοτεχνική ειρωνεία, έναν σχεδόν υπαινικτικό ρομαντισμό και μια ελαφριά θεατρικότητα, αλλά όχι με τον τρόπο του ελληνικού μιούζικαλ. Το τραγούδι είναι ένα μικρό ηχητικό διήγημα. Μια αφήγηση που ξεκινά από το άγνωστο και τελειώνει στο ακόμα πιο απροσδόκητο, με αμερικανικό τίτλο, αλλά αμιγώς ελληνικό κλίμα.
Η φωνή της Βουγιουκλάκη εδώ είναι απροστάτευτη. Δεν έχει πίσω της μουσικές μπάντες, ορχήστρες, χορωδίες, ηθοποιούς να υποστηρίζουν τη σκηνή. Είναι μόνο εκείνη και ο Χατζηδάκις. Για μία φορά, χωρίς ρόλο. Και ίσως γι’ αυτό το τραγούδι αυτό έχει μια περίεργη ένταση, μια παιδική μελαγχολία και ταυτόχρονα ένα χιούμορ που δεν βασίζεται σε σενάριο. Ίσως είναι η μόνη φορά που η Αλίκη τραγουδάει σαν Αλίκη, όχι σαν «η Αλίκη που παίζει την Αλίκη».
Το τραγούδι παρέμεινε στο περιθώριο, μακριά από συλλογές, επανεκτελέσεις, γιορτές και αφιερώματα. Δεν συνοδεύτηκε από φωτογραφικά πορτραίτα ή glamorous εξώφυλλα. Δεν προβλήθηκε σε εορταστικά αφιερώματα ή ρετρό εκπομπές. Κι όμως, για όσους το ανακαλύπτουν, μοιάζει με ξεχασμένο κουτί από τοίχο παλιάς πολυκατοικίας, εκεί που κανείς δεν ψάχνει. Κι όταν το ανοίγεις, βλέπεις για λίγο έναν άλλο εαυτό της – όχι εκείνη της στάρλετ, αλλά εκείνη που δοκιμάζει. Που διστάζει, που χαμογελάει, αλλά δεν παίζει.
Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που η «Περιπέτεια στη Νότιο Καρολίνα» είναι το πιο ειλικρινές της τραγούδι. Όχι το πιο φημισμένο, ούτε το πιο τεχνικά άρτιο. Αλλά το πιο ελεύθερο. Γιατί είναι το μόνο που δεν χρειάστηκε να υπηρετήσει κάτι άλλο.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
