Κάποτε το αλουμίνιο ήταν ακριβότερο από τον χρυσό. Οι επίσημοι του Ναπολέοντα έτρωγαν σε αλουμινένια πιάτα.

Υπάρχει μια εποχή στην Ιστορία που δεν τη μαθαίνεις εύκολα. Μια εποχή που το αλουμίνιο δεν ήταν για να τυλίγεις φαγητό. Ήταν σπάνιο, ακριβό και τόσο πολύτιμο, που όποιος το κρατούσε στα χέρια του ένιωθε αυτοκράτορας. Κυριολεκτικά.

Ο Ναπολέων Γ’ φρόντισε αυτό να το δείξει με τρόπο που να το θυμούνται όλοι. Στις επίσημες δεξιώσεις του, οι πιο σημαντικοί καλεσμένοι δεν έτρωγαν με ασημικά. Ούτε με χρυσά. Έτρωγαν με πιάτα και μαχαιροπίρουνα από καθαρό αλουμίνιο. Γιατί τότε, αυτό ήταν το σπάνιο μέταλλο. Το ακριβό. Το εντυπωσιακό.

Η παραγωγή του ήταν δύσκολη. Το καθαρό αλουμίνιο δεν υπήρχε στη φύση όπως το χρυσάφι. Έπρεπε να εξαχθεί από ορυκτά όπως ο βωξίτης, με μεθόδους που έμοιαζαν περισσότερο με αλχημεία παρά με τεχνολογία. Όσοι κατάφερναν να το απομονώσουν, το έδειχναν σαν τρόπαιο.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, το υλικό αυτό έκανε την εμφάνισή του στις μεγάλες εκθέσεις του Παρισιού, δίπλα στα διαμάντια και τα σπάνια αντικείμενα. Κι όταν, λίγο αργότερα, διοργανώθηκε το διάσημο Δείπνο των Τριών Αυτοκρατόρων, το αλουμίνιο βρισκόταν στο τραπέζι. Όχι σαν διακοσμητικό. Αλλά σαν υλικό για τα σκεύη.

Όλα αυτά κράτησαν λίγο. Το 1886, δύο επιστήμονες –ένας Γάλλος κι ένας Αμερικανός– ανακάλυψαν έναν νέο τρόπο παραγωγής, τη μέθοδο Hall–Héroult. Μέσα σε μερικά χρόνια, το αλουμίνιο έπαψε να είναι σύμβολο εξουσίας και έγινε υλικό καθημερινής χρήσης.

Σήμερα, το βρίσκεις παντού. Σε αεροπλάνα, σε τρόφιμα, σε ιατρικά εργαλεία. Κανείς δεν εντυπωσιάζεται πια από ένα κομμάτι αλουμίνιο. Κι όμως, στην εξέλιξη της τεχνολογίας, αυτό το υλικό έκανε κάποτε τη διαφορά. Και όχι μόνο για τη χρηστικότητά του, αλλά και για την ιστορία του.

Δεν είναι τυχαίο που σύμφωνα με όσα είναι γνωστά, το καπάκι από ένα κουτάκι μπύρας έχει πιο μακρύ παρελθόν απ’ όσο νομίζεις. Κάποτε, εκείνο το μέταλλο δεν το άνοιγες με το δάχτυλο. Το κοίταζες με δέος.