Αιχμάλωτοι του Α’ Παγκοσμίου στην Ιαπωνία έγιναν μπάντα και από τότε, οι Ιάπωνες τραγουδάνε Μπετόβεν κάθε Πρωτοχρονιά.

Το 1914, οι Ιάπωνες κατέλαβαν τη γερμανική αποικία του Τσινγκτάο στην Κίνα. Περίπου 1.000 Γερμανοί στρατιώτες και ναυτικοί αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν στην Ιαπωνία. Αντί να βρεθούν σε στρατόπεδα φρίκης, οδηγήθηκαν στο Μπαντό, ένα πρότυπο στρατόπεδο αιχμαλώτων που δεν θύμιζε σε τίποτα την Ευρώπη του πολέμου. Εκεί, άρχισε μια ιστορία που κανείς δεν θα πίστευε.

Ανάμεσα στους αιχμαλώτους υπήρχαν δεκάδες μουσικοί. Όταν ζήτησαν από τις ιαπωνικές αρχές να δημιουργήσουν συμφωνική ορχήστρα, η απάντηση ήταν θετική. Τους έδωσαν όργανα. Τους άφησαν να κάνουν πρόβες. Και σύντομα η φήμη τους ξεπέρασε τα σύρματα του στρατοπέδου. Άρχισαν να δίνουν συναυλίες σε γειτονικές πόλεις. Το αποκορύφωμα ήρθε το 1918: η πρώτη εκτέλεση ολόκληρης της 9ης Συμφωνίας του Μπετόβεν στην Ιαπωνία ήταν γεγονός. Και την έπαιξαν αιχμάλωτοι.

Η υποδοχή ήταν θριαμβευτική. Το κοινό, που άκουγε για πρώτη φορά τέτοια μουσική, συγκλονίστηκε. Η Ιαπωνία, που τότε εκσυγχρονιζόταν με ρυθμούς αστραπής, αγκάλιασε τον Μπετόβεν. Από εκείνη τη στιγμή, η «Ωδή στη Χαρά» έγινε κάτι πολύ παραπάνω από γερμανικό έργο. Έγινε ιαπωνική παράδοση. Κάθε Πρωτοχρονιά, χιλιάδες Ιάπωνες τραγουδούν τη 9η, με τεράστιες χορωδίες και πλήρεις συμφωνικές.

Μετά το τέλος του πολέμου, περίπου 60 από τους αιχμαλώτους δεν γύρισαν ποτέ πίσω. Είχαν μάθει τη γλώσσα, είχαν παντρευτεί, είχαν ριζώσει. Και πολλοί από αυτούς συνέχισαν τη μουσική, δίνοντας συναυλίες και χτίζοντας γέφυρες ανάμεσα σε δύο κόσμους που λίγα χρόνια πριν ήταν εχθροί. Η κληρονομιά τους ζει μέχρι σήμερα.

Το στρατόπεδο Μπαντό δεν ήταν φυλακή. Ήταν κάτι σπάνιο στην Ιστορία: ένας τόπος όπου η κουλτούρα νίκησε τον πόλεμο.