Έχτισε ολόκληρο ψεύτικο χωριό για να παριστάνει τη φτωχή
Δεν ήταν φάρσα. Η Μαρία Αντουανέτα έκτισε ένα πλήρες χωριό, με λίμνη, μύλο και φάρμα, μόνο και μόνο για να παίζει την αγρότισσα.
Όταν η Μαρία Αντουανέτα ένιωθε πως κουραζόταν από τη χλιδή των Βερσαλλιών, δεν έφευγε από το παλάτι. Πήγαινε μερικά μέτρα πιο δίπλα. Εκεί όπου είχε στήσει ένα ολόκληρο αγροτικό σκηνικό, φτιαγμένο αποκλειστικά για να παριστάνει πως ζει σαν απλή χωριατοπούλα. Το όνομά του: Hameau de la Reine.
Σχεδιάστηκε το 1783 μέσα στους κήπους των Βερσαλλιών, σαν σκηνικό παραμυθιού. Περιλάμβανε γραφικά σπιτάκια με ψεύτικες στέγες, τεχνητή λίμνη, μύλο, περιβόλια, ακόμα και μικρή φάρμα με αγελάδες και πρόβατα. Όλα φτιαγμένα με γούστο, ακρίβεια και παρισινό ρομαντισμό. Ήταν μια αγροτική Disneyland για βασίλισσες.
Η βασίλισσα ντυνόταν με βαμβακερά ρούχα, άφηνε στην άκρη τα μετάξια και τα πετράδια, και κυκλοφορούσε ανάμεσα στις κοπέλες της Αυλής που έπαιζαν επίσης τις “χωριάτισσες”. Έκανε βόλτες, τάιζε τα ζώα, μάζευε ψεύτικες καλλιέργειες και μιλούσε για απλή ζωή. Όλα υπό την επιτήρηση υπηρέτες και αρχιτέκτονες που φρόντιζαν να μην λείπει τίποτα.
Το παράδοξο ήταν πως η φάρμα λειτουργούσε όντως. Είχε ζωντανά ζώα και γεωργικές δραστηριότητες. Αλλά όλα ήταν φροντισμένα και καθαρά, για να μην αναστατώνεται η βασίλισσα. Δεν υπήρχε λάσπη, δεν υπήρχαν μυρωδιές, δεν υπήρχε σκληρή δουλειά. Μόνο το ντεκόρ της φτώχειας, χωρίς τη φτώχεια.
Το Hameau δεν ήταν απλώς ένα καπρίτσιο. Ήταν σύμβολο της εποχής και της απόστασης της Αντουανέτας από την πραγματικότητα. Ενώ ο λαός της Γαλλίας βίωνε πείνα και φτώχεια, η βασίλισσα έπαιζε την αγρότισσα με σαμπάνια. Η εικόνα αυτή τροφοδότησε την επανάσταση περισσότερο κι από τις ίδιες τις δηλώσεις της.
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, το χωριό εγκαταλείφθηκε. Χρόνια αργότερα, αποκαταστάθηκε και άνοιξε για το κοινό. Σήμερα, αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία των Βερσαλλιών. Όχι για την ομορφιά του, αλλά για την ειρωνεία που κουβαλάει. Ένα χωριό-σκηνικό, φτιαγμένο για να ξεκουράζει βασίλισσες από τη χλιδή.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
