Έλεγαν πως δεν ήταν γυναίκα. Τους απάντησε με 13 συνεχόμενες νίκες στο πιο θηλυκό άθλημα της εποχής

Ήταν πιο γρήγορη απ’ τους άντρες, πιο δυνατή από κάθε γυναίκα, και πιο δύσκολη να κατηγοριοποιηθεί απ’ όσο άντεχε η κοινωνία του 1930. Η Babe Didrikson Zaharias δεν ήθελε να γίνει σύμβολο. Ήθελε απλώς να κερδίζει. Και το έκανε — παντού. Στον στίβο, στο μπάσκετ, στο μπέιζμπολ. Μέχρι που οι φήμες ξεκίνησαν. Και κάποιοι είπαν: «δεν είναι αληθινή γυναίκα».

Το 1932, στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες, η Babe κατέκτησε δύο χρυσά και ένα ασημένιο μετάλλιο στο στίβο. Έσπασε παγκόσμια ρεκόρ στο ακόντιο και στα 80 μέτρα με εμπόδια. Και ήταν πρώτη στο άλμα ύψους, αλλά της αρνήθηκαν το χρυσό γιατί «πήδηξε λάθος». Δεν υπήρχε άλλη σαν κι αυτήν. Και γι’ αυτό, η κοινωνία δεν ήξερε τι να την κάνει.

Έπαιξε μπάσκετ επαγγελματικά. Πέταγε μπάλες του μπέιζμπολ σαν pitcher σε αντρικές ομάδες. Και κάπου εκεί, ξεκίνησαν οι αμφισβητήσεις. Τα δημοσιεύματα μιλούσαν για την εμφάνισή της, για τη φωνή της, για το σώμα της. Όχι για τις νίκες της. Η σεξιστική κοινωνία της εποχής δεν μπορούσε να δεχτεί μια γυναίκα τόσο καλή σε “αντρικά” πράγματα.

Κι εκείνη απάντησε. Όχι με δηλώσεις. Με γκολφ.

Τότε, το γκολφ ήταν κάτι που ταίριαζε σε κυρίες. Δεν είχε ιδρώτα, επαφή, φωνές. Και μέσα σε λίγα χρόνια, η Babe το κατέκτησε. Κέρδισε 13 συνεχόμενα τουρνουά LPGA, αριθμός που δεν έχει ξεπεραστεί ποτέ. Έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια, συνιδρύτρια της ίδιας της διοργάνωσης. Τους πήρε το πιο “θηλυκό” άθλημα και το έκανε πεδίο μάχης και απόλυτης νίκης.

Παντρεύτηκε επαγγελματία παλαιστή, για να ησυχάσει τους κουτσομπόληδες. Αλλά ποτέ δεν υπέκυψε. Έζησε με θάρρος, πέθανε με αξιοπρέπεια, το 1956, νικημένη από τον καρκίνο αλλά όχι ποτέ από τους φόβους των άλλων. Ήταν και παραμένει η μεγαλύτερη αθλήτρια που δεν μπορούσε να χωρέσει σε κανένα κουτάκι.

Την έλεγαν Babe. Και αυτή ήταν η απάντησή της