Γιατί είναι καλό και γιατί δεν είναι καλό να βγάζεις τα παπούτσια και τις κάλτσες στο αεροπλάνο
Τα πόδια πρήζονται και ζητάνε άνεση. Αλλά ο διπλανός σου δεν φταίει σε τίποτα να βλέπει ή να μυρίζει τα δικά σου.
Είναι μια από τις πιο συνηθισμένες εικόνες σε μια πτήση: ο επιβάτης κάθεται, χαλαρώνει, βγάζει παπούτσια, και κάποιες φορές… και τις κάλτσες. Για εκείνον, ίσως είναι μια μικρή απόλαυση σε ένα στριμωγμένο κάθισμα. Για τους υπόλοιπους όμως, είναι απλώς κάτι που δεν ήθελαν να δουν ή να μυρίσουν.
Το να βγάζεις τα παπούτσια σου σε μια μακρινή πτήση έχει μια λογική. Τα πόδια πρήζονται λόγω της πίεσης στην καμπίνα. Η κυκλοφορία του αίματος επιβραδύνεται. Αν τα παπούτσια σε σφίγγουν, η δυσφορία μεγαλώνει. Και η απλή κίνηση του να τα βγάλεις μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πιο άνετα, λιγότερο παγιδευμένος σε μια μεταλλική κάψουλα με 300 ανθρώπους.
Μέχρι εδώ, όλα καλά. Αν φοράς κάλτσες και κρατάς τα πόδια σου στο δικό σου χώρο, λίγοι θα διαμαρτυρηθούν. Όμως το πρόβλημα αρχίζει όταν οι κάλτσες βγαίνουν κι αυτές. Και τα γυμνά πόδια αρχίζουν να απλώνονται στις πλάτες, στα παράθυρα ή χειρότερα – να πηγαίνουν στην τουαλέτα χωρίς καμία προστασία.
Το πάτωμα του αεροπλάνου δεν είναι καθαρό. Ακόμα και μετά από καθαρισμό, υπάρχουν μικρόβια, υγρασία, και ό,τι έχει χυθεί ή μεταφερθεί εκεί από εκατοντάδες παπούτσια πριν από εσένα. Ξυπόλυτος δεν κινδυνεύεις μόνο από μικρόβια, αλλά και από μικροτραυματισμούς που δεν βλέπεις. Και το πιο απλό: δεν είσαι μόνος σου στο αεροπλάνο.
Η καμπίνα είναι κοινός χώρος. Όπως δεν θα έβαζες τα γυμνά σου πόδια στο κάθισμα ενός αγνώστου στο σινεμά, έτσι και στο αεροπλάνο, οι κάποιες απολαύσεις σταματούν εκεί που αρχίζει ο άλλος. Η μυρωδιά, η εικόνα, το άγγιγμα των ποδιών σου δεν είναι εμπειρίες που ο διπλανός πλήρωσε για να ζήσει.
Οι περισσότεροι αεροσυνοδοί δεν θα σου πουν τίποτα – εκτός αν παραβιάσεις κανόνες ασφαλείας. Αλλά είναι γνωστό ότι το προσωπικό συχνά καταγράφει και σχολιάζει τις πιο δυσάρεστες συμπεριφορές επιβατών. Και οι ξυπόλυτοι επιβάτες είναι σταθερά στην κορυφή.
Αν νιώθεις την ανάγκη να βγάλεις τα παπούτσια, κάν’ το. Αλλά κράτα τις κάλτσες σου και τα πόδια σου στο χώρο σου. Άνεση δεν σημαίνει αδιαφορία. Και το δικαίωμα να ξεκουράσεις τα πόδια σου στα 10.000 μέτρα δεν σημαίνει ότι οι άλλοι πρέπει να κοιτούν τα δάχτυλά σου.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
