Γιατί ο όμορφος Απόλλωνας έτρωγε συνέχεια χυλόπιτα απο τις γυναίκες;

Ο Απόλλωνας, ο χρυσόμαλλος θεός της μουσικής, του φωτός και της μαντικής, είχε ό,τι θα ήθελε κανείς από έναν θεό – ομορφιά, δύναμη, ταλέντο. Κι όμως, όταν ερωτευόταν, τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα είχε φανταστεί. Αντί να τον πολιορκούν οι γυναίκες, ήταν εκείνος που κυνηγούσε – και μάλιστα χωρίς επιτυχία. Αν υπήρχε Tinder στην αρχαία Ελλάδα, οι πιθανότητες λένε ότι τα «swipe left» θα έπεφταν βροχή.

Πάρτε, για παράδειγμα, τη Δάφνη. Η κοπέλα ήταν αφοσιωμένη στη ζωή του κυνηγιού, δεν ήθελε δεσμεύσεις και σίγουρα δεν είχε καμία όρεξη να την κυνηγάει ένας θεός, όσο ωραίος κι αν ήταν. Ο Απόλλωνας, όμως, τυφλωμένος από τον έρωτα (και από ένα πικρόχολο βέλος του Έρωτα), την καταδίωξε με πάθος. Εκείνη, σε μια ύστατη προσπάθεια να γλιτώσει, ζήτησε βοήθεια από τον πατέρα της, τον ποταμό Πηνειό, και – μπαμ! – έγινε δέντρο. Έτσι ο Απόλλωνας έμεινε να αγκαλιάζει έναν κορμό, κάτι που δεν είναι και πολύ ρομαντικό.

Ύστερα, έχουμε την Κασσάνδρα. Ο Απόλλωνας της πρόσφερε το χάρισμα της προφητείας – ωραία κίνηση, καλύτερο κι από δαχτυλίδι. Όταν εκείνη, όμως, άλλαξε γνώμη και δεν ήθελε να προχωρήσει τη «σχέση», ο θεός δεν το πήρε και πολύ ψύχραιμα. Δεν της πήρε πίσω το χάρισμα, αλλά φρόντισε να μην την πιστεύει κανείς. Κάπως παθητικο-επιθετική συμπεριφορά, αλλά τι να κάνουμε;

Και τέλος, η Κορωνίς. Αυτή του έδωσε μια ευκαιρία, αλλά μετά βρήκε άλλον. Ο Απόλλωνας, που δεν σήκωνε τέτοια, διέταξε να τη σκοτώσουν. Όχι ακριβώς η αντίδραση κάποιου που διαχειρίζεται καλά την απόρριψη.

Το μοτίβο είναι ξεκάθαρο: ο Απόλλωνας μπορεί να ήταν θεός, αλλά δεν ήταν ο τύπος που έπαιρνε εύκολα το «όχι» ως απάντηση. Ίσως αν είχε λιγότερη αυτοπεποίθηση και περισσότερο τακτ, τα πράγματα να είχαν πάει αλλιώς. Αλλά τότε δεν θα είχαμε αυτούς τους απολαυστικούς μύθους, σωστά;