Οι Beatles ήθελαν να γυρίσουν τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ο Τζον ως Γκόλουμ. Και παραλίγο να το κάνουν.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, οι Beatles είχαν ήδη κατακτήσει τον κόσμο της μουσικής. Δεν ήταν απλώς συγκρότημα – ήταν παγκόσμιο φαινόμενο. Και όταν έψαχναν το επόμενο δημιουργικό τους βήμα, δεν ήθελαν κάτι συνηθισμένο. Ήθελαν κάτι μυθικό. Κυριολεκτικά. Ήθελαν να γυρίσουν τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Με τους ίδιους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Η ιδέα ξεκίνησε από τον Τζον Λένον. Ήταν παθιασμένος με το βιβλίο. Ήθελε να παίξει τον Γκόλουμ. Το πρότεινε στα υπόλοιπα μέλη, και γρήγορα στήθηκε μια τρελή διανομή:
Πολ ΜακΚάρτνεϊ ως Φρόντο,
Ρίνγκο Σταρ ως Σαμ,
και Τζορτζ Χάρισον ως Γκάνταλφ.

Δεν έμειναν εκεί. Οι Beatles πλησίασαν τον Stanley Kubrick για να σκηνοθετήσει. Ναι, τον ίδιο που αργότερα θα έκανε το 2001: A Space Odyssey και το Clockwork Orange. Ο Κιούμπρικ, αν και αρχικά θετικός, φοβόταν ότι το έργο ήταν πολύ μεγάλο και χαοτικό για να μεταφερθεί σε ταινία εκείνη την εποχή. Όμως, το βασικότερο εμπόδιο δεν ήταν εκεί.

Ο ίδιος ο J.R.R. Tolkien, που ήταν ακόμα εν ζωή, αρνήθηκε κατηγορηματικά να παραχωρήσει τα δικαιώματα. Δεν του άρεσαν καθόλου οι Beatles. Θεωρούσε τη μουσική τους «θόρυβο» και τους χαρακτήρισε ανάρμοστους για το σύμπαν της Μέσης Γης. Και επειδή διατηρούσε πλήρη έλεγχο των πνευματικών δικαιωμάτων, έκοψε το σχέδιο πριν προχωρήσει καν στην προπαραγωγή.

Κι έτσι, ο κόσμος έχασε την ευκαιρία να δει ένα ψυχεδελικό, βρετανικό Lord of the Rings με τέσσερις ροκ σταρ στα βουνά της Μόρντορ. Ή να ακούσει τη Σύνθια Λένον ως ξωτικό. Ή να δει τον Τζον να μουρμουράει “my precious” με λονδρέζικη ειρωνεία.

Το σχέδιο θάφτηκε, αλλά έμεινε ως μύθος για τους φαν και τους σινεφίλ. Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν ο Πίτερ Τζάκσον γύρισε τη δική του τριλογία, αποκάλυψε ότι είχε ακούσει την ιστορία και την επιβεβαίωσε μέσα από πηγές της Apple Corps. Κι ακόμα και ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ έχει μιλήσει γι’ αυτό σε συνεντεύξεις. Ναι, ήταν αληθινό. Και ναι, έφτασε πολύ κοντά.

Αν ο Τόλκιν έλεγε το “ναι”, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών ίσως να ήταν ένα ροκ μιούζικαλ του 1967, γεμάτο acid χρώματα, τραγούδια στο Σάιρον και χορευτικούς Ορκ.

Αλλά τελικά, η Μέση Γη περίμενε άλλα 35 χρόνια για να ζωντανέψει στον κινηματογράφο. Χωρίς τη Λίβερπουλ, χωρίς ηλεκτρικές κιθάρες. Αλλά με τη σκιά εκείνης της ερώτησης: “τι θα γινόταν αν…”