Ήξερες ότι ο δακτύλιος στην Αθήνα ήταν προσωρινός και έγινε για να εξοικονομήσουμε καύσιμα;

Το 1979, η Αθήνα έβραζε. Και δεν μιλάμε μόνο για τον ήλιο που χτυπούσε ανελέητα τις τσιμεντένιες πολυκατοικίες, αλλά και για την κίνηση, το καυσαέριο και το άγχος των οδηγών που πάλευαν να χωρέσουν σε ένα κέντρο ήδη πηγμένο από λαμαρίνες. Κάπου εκεί, η κυβέρνηση είχε μια φαεινή ιδέα: “Τι θα γινόταν αν δεν μπορούσαν να κυκλοφορούν όλοι μαζί;”. Έτσι, γεννήθηκε ο Δακτύλιος.

Αρχικά, το μέτρο εφαρμόστηκε τα Σαββατοκύριακα και ήταν κάπως απλό: οι πινακίδες που τελείωναν σε μονό αριθμό μπορούσαν να βγουν στους δρόμους μία μέρα, οι ζυγοί την άλλη. Όποιος δεν συμμορφωνόταν, τσουπ, πρόστιμο! Η λογική ήταν πως έτσι θα μειωνόταν η κατανάλωση καυσίμων, αφού η παγκόσμια πετρελαϊκή κρίση είχε κάνει τη βενζίνη πιο πολύτιμη από τον χρυσό.

Τώρα, αν το μέτρο είχε επιτυχία; Εξαρτάται ποιον ρωτάς. Κάποιοι χάρηκαν γιατί ξαφνικά μπορούσαν να περπατήσουν στο κέντρο χωρίς να εισπνέουν ντουμάνι καυσαερίων, άλλοι όμως – κυρίως καταστηματάρχες και οδηγοί ταξί – τραβούσαν τα μαλλιά τους. Κάπως έτσι, η προσωρινή λύση έγινε… κάπως μόνιμη, και το 1982 ο Δακτύλιος ήρθε για να μείνει.

Βέβαια, οι Αθηναίοι δεν θα το άφηναν να περάσει έτσι. Σε χρόνο ρεκόρ, όσοι μπορούσαν απέκτησαν δεύτερο αυτοκίνητο με αντίθετο τελείωμα πινακίδας. Διπλά έξοδα, διπλάσια ταλαιπωρία, αλλά τουλάχιστον δεν έμεναν κολλημένοι σπίτι. Έτσι, το μέτρο που υποτίθεται ότι θα μείωνε την κίνηση, τελικά αύξησε τον αριθμό των αυτοκινήτων στην πόλη.

Σήμερα, δεκαετίες μετά, ο Δακτύλιος είναι ακόμα εδώ, σαν εκείνο τον συγγενή που είπε ότι θα μείνει δυο μέρες και κατέληξε να ζει στον καναπέ σου. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα εξαιρούνται, οι περιορισμοί είναι πιο ελαστικοί, αλλά η κίνηση παραμένει ίδια και απαράλλαχτη: μποτιλιάρισμα από το πρωί μέχρι το βράδυ, κορναρίσματα και οδηγοί σε υπαρξιακή κρίση μέσα στα αμάξια τους. Άντε τώρα να πείσεις τους Αθηναίους ότι το μέτρο δούλεψε.