Κάθε φορά που δίνεις ψιχουλάκια σε περιστεράκια, στην ουσία ταΐζεις δεινόσαυρους
Μπορεί να σε κοιτάει με μικρά ματάκια και να περιμένει ψίχουλα, αλλά στην πραγματικότητα μπροστά σου στέκεται ένας δεινόσαυρος.
Τα περιστέρια δεν είναι απλώς πουλιά. Είναι οι ζωντανοί απόγονοι ενός κόσμου που νόμιζες πως χάθηκε πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια. Δεν έχουν νύχια σαν τον Βελοσιράπτορα, ούτε τη φωνή του Τυραννόσαυρου Ρεξ. Αλλά έχουν το DNA τους. Και κουβαλούν στην πλάτη τους φτερά που κάποτε ήταν λέπια.
Τα σημερινά πτηνά δεν εξελίχθηκαν απλώς από κάποιους δεινόσαυρους. Είναι δεινόσαυροι. Ανήκουν στην κατηγορία των θηροπόδων, μαζί με τον Τυραννόσαυρο και τον Άλλοσαυρο. Τα απολιθώματα δείχνουν πεντακάθαρα τη μετάβαση: από αρπακτικά με δόντια και φτερά, σε μικρότερα είδη με ράμφος και ικανότητα πτήσης.
Η επιστήμη δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας. Κάθε φορά που βλέπεις ένα πουλί να τινάζει τα φτερά του ή να γέρνει το κεφάλι του με νευρική κίνηση, βλέπεις την ίδια μηχανική που είχε ένας μικρός θηρευτής της Κρητιδικής περιόδου. Το DNA μιλάει. Και λέει: «ο δεινόσαυρος ζει, απλώς τώρα τρώει ψίχουλα στην πλατεία».
Οι παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν απολιθώματα με φτερά, με ενδείξεις για θερμόαιμο μεταβολισμό, ακόμα και με χρώματα στα πούπουλα. Ο Αρχαιοπτέρυξ ήταν το ενδιάμεσο. Ο κρίκος. Από εκεί και πέρα, η εξέλιξη πήρε φωτιά. Οι δεινόσαυροι έγιναν πουλιά. Μικρότερα, ελαφρύτερα, αλλά εξίσου αποφασισμένα να επιβιώσουν.
Σήμερα, μπορεί να μοιάζουν αθώα, κουτσομπολιάρικα και λίγο… ενοχλητικά. Αλλά κάθε φορά που ρίχνεις ψιχουλάκια σε ένα περιστέρι, κάνεις κάτι απίστευτο: ταΐζεις έναν ζωντανό δεινόσαυρο. Όχι σε ταινία, όχι με CGI. Αλλά στην πραγματική, καθημερινή ζωή.