Μαρία Καρυστιανού: «Ούτε οι ναζί δεν τόλμησαν να αποκλείσουν το Σύνταγμα – Κάνετε τον Άγνωστο Στρατιώτη μνημείο αμνησίας»

Με μια πύρινη ανακοίνωσή της, η Μαρία Καρυστιανού κατακεραύνωσε την εκδικητική τροπολογία Μητσοτάκη που απαγορεύει τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη.

Στην οργισμένη ανάρτησή της, η πρόεδρος του Συλλόγου οικογενειών θυμάτων των Τεμπών, επισύναψε ένα άρθρο (από τη γνωστή ιστορική ιστοσελίδα «Μηχανή του Χρόνου») για την αιματηρή διαδήλωση της Αθήνας του 1943, όταν οι ναζιστικές κατοχικές δυνάμεις άνοιξαν στο κέντρο της Αθήνας πυρ κατά χιλιάδων Ελλήνων που διαδήλωναν κατά της προσάρτησης της Μακεδονίας και της Θράκης στους Βούλγαρους. Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθούν περίπου 30 άνθρωποι και να υπάρξουν 500 τραυματίες.

Το ιστορικό γεγονός που παραλληλίζει με την ανάρτησή της η κα Καρυστιανού, προφανώς αποτελεί μια σαφέστατη αιχμή για τη φύση της τροπολογίας της κυβέρνησης, ως μια πράξη «καθεστωτικής» φίμωσης της φωνής των Ελλήνων.

«Ούτε η κατοχική κυβέρνηση δεν τόλμησε να ψηφίσει ειδική ρύθμιση για διαδηλώσεις στο σύνταγμα και στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη. Προφανώς όταν στις 22 Ιουλίου του 1943 οι Αθηναίοι διαδήλωναν μπροστά στο μνημείο για τη βουλγαρική κατοχή, ήταν άραγε και τότε μια διχαστική κίνηση για τους  νυν Κυβερνώντες;», διερωτάται με νόημα η κα Καρυστιανού.

Η αναφορά της σε αυτή τη μαύρη μέρα του 1943 ουσιαστικά απαντά στα υποκριτικά επιχειρήματα των κυβερνώντων ότι τα πολιτικοποιημένα αιτήματα μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη είναι τάχα διχαστικά. Ισχυρίζονται ακόμη ότι δεν θα έπρεπε να λαμβάνει χώρα καμία διαμαρτυρία σε αυτό το σημείο, όποια και αν είναι η φύση του λαϊκού αιτήματος, φτάνοντας να πουν ότι ούτε καν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία δεν θα έπρεπε να υπάρχουν πολίτες εκεί. Η ιστορία όπως βλέπουμε τους διαψεύδει απόλυτα.

Την πραγματική αιτία του αποκλεισμού του Αγνώστου Στρατιώτη, την αναφέρει στο ξεκίνημα του μηνύματός της η Μαρία Καρυστιανού:

«Σήμερα η κυβέρνηση ψηφίζει το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη από Μνημείο Μνήμης να μετατραπεί σε Μνημείο Λήθης. Έτσι, όλοι όσοι αγωνίζονται και πεθαίνουν για την πατρίδα και τις αξίες θα παραμένουν άγνωστοι για πάντα. Όποιος τους θυμίζει στους Έλληνες θα τιμωρείται με φυλάκιση!», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η μάνα των Τεμπών μιλά ακόμα για την εξοργιστική ειρωνεία να αποκλείεται ο Άγνωστος Στρατιώτης δήθεν για ζητήματα καθαριότητας, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση κλονίζεται συνεχώς από «ακάθαρτα» σκάνδαλα:

«Στο όνομα της καθαριότητας (!), που δεν υπάρχει πουθενά σε όσα απεχθή μας επιβάλλουν, μπαζώνεται και θάβεται η καθαρότητα των συνειδήσεων», σχολιάζει.

Όπως προσθέτει αλλού, οι τσολιάδες πλέον θα φυλάνε «το μνημείο της αμνησίας», το οποίο παραδίδεται «στα περιστέρια και στα κινητά των τουριστών», αντί να τιμώνται οι αγώνες των πεσόντων με τη λαϊκή φωνή της άμεσης δημοκρατίας, της συνταγματικής διαμαρτυρίας και της διαχρονικής ευθύνης ενός λαού να προστατεύει το καλό της πατρίδας του. Ο πραγματικός διχασμός προκαλείται όταν φιμώνεται η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, προς όφελος μιας «γαλάζιας» μειοψηφίας.

«Σήμερα ο Πρωθυπουργός υπερασπίζεται στη Βουλή την λουδοβίκεια αλαζονεία του να μην του υπενθυμίζει κανείς ότι οι άνθρωποι θυμούνται τι έχει πράξει», συνεχίζει η μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης.

Ενώ στο τέλος του μηνύματός της, η Μαρία Καρυστιανού δίνει σύνθημα συνέχισης των αγώνων, με τον ελληνικό λαό στο πλάι των οικογενειών να παραμένει απτόητος από τις εκφοβιστικές ποινές της κυβέρνησης:

«Αν σβήσει τα ονόματα, εμείς κάθε μέρα θα τα ξαναγράφουμε με ροδοπέταλα. Κι όταν απαγορεύσει την καλλιέργεια των ρόδων με ποινή φυλάκισης,  θα μαζεύουμε από τα βουνά όποιο αγριολούλουδο υπάρχει και θα τα ξαναγράφουμε.

Και όταν κάψει τα πάντα για να μη βρίσκονται ούτε κι αυτά, θα γράψουμε τα ονόματα των παιδιών μας με το αίμα μας, μέχρι να στερέψει κι αυτό», λέει στο συναισθηματικά φορτισμένο κάλεσμά της.

Τέλος, η Μαρία Καρυστιανού καλεί όλες τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης να αντιταχθούν στην αντισυνταγματική τροπολογία και να βοηθήσουν ουσιαστικά στην μάχη υπέρ της αλήθειας, διότι όπως προειδοποιεί με νόημα: «Έρχεται η αλλαγή φρουράς και τότε ο καθένας θα λάβει τη θέση που του αναλογεί στη μνήμη της ιστορίας».