Τέμπη: Η κοροϊδία στους γονείς συνεχίζεται – Εγκρίθηκε η εκταφή για τον γιο του Παύλου Ασλανίδη, αλλά μόνο για εξέταση DNA

Μόνο ως σαδισμός μπορεί να χαρακτηριστεί η απροκάλυπτη κοροϊδία απέναντι σε γονιούς που ζητούν να μάθουν πώς σκοτώθηκαν τα παιδιά τους.

Την ώρα που ολόκληρη η χώρα έχει συνταχθεί με το δίκαιο αίτημα του Πάνου Ρούτσι για εξέταση DNA και τοξικολογικές εξετάσεις του γιου του, Ντένις, που σκοτώθηκε στα Τέμπη, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας επιφύλαξε για τον Παύλο Ασλανίδη τον ίδιο εμπαιγμό με τον οποίο μεταχειρίστηκαν και τον κ. Ρούτσι.

Σύμφωνα με την εισαγγελική εντολή που εκδόθηκε, διετάχθη εκταφή της σορού του αδικοχαμένου Δημήτρη Ασλανίδη, αλλά μόνο για ταυτοποίηση της σορού μέσω DNA και όχι για να διενεργηθούν τοξικολογικές ή άλλες εξετάσεις για τα αίτια θανάτου! Η παραγγελία έχει ήδη διαβιβαστεί στις αρμόδιες αστυνομικές αρχές προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες, αλλά και πάλι δεν ικανοποιείται το αυτονόητο αίτημα των γονιών!

Να σημειωθεί ότι ο Παύλος Ασλανίδης έχει υποβάλλει άλλες δύο φορές αίτημα εκταφής του γιου του, εισπράττοντας απόρριψη από τον πρόεδρο Εφετών. Ο τραγικός πατέρας ζητά συγκεκριμένα βιοχημικές εξετάσεις στη σορό του γιου του, καθώς και την ταυτοποίηση πέντε ανεξακρίβωτων λειψάνων που «δεν συνοδεύονται από Έκθεση Ταυτοποίησης (DNS) και ερρίφθησαν στο φέρετρο του γιου μου», όπως αναφέρει ο ίδιος.

Για άλλη μια φορά η δικαιοσύνη δεν ανταποκρίνεται στην ανθρωπιά, ούτε στην κοινή λογική. Το συλλογικό ερώτημα που μοιράζεται όλος ο ελληνικός λαός μαζί με τους γονείς των Τεμπών, είναι το γιατί δεν επιτρέπονται οι τοξικολογικές εξετάσεις αφού – υποτίθεται – ότι δεν υπάρχει τίποτα κρυφό στα αίτια θανάτου; Η ίδια η πολιτεία δεν θα έπρεπε προθύμως να ικανοποιήσει τα αιτήματα των γονιών ώστε να καταπέσουν τα σενάρια περί εγκλήματος, αλλά και να διαφυλαχθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα;

Αλλά θα πει κανείς ότι εδώ η δικαιοσύνη παραμένει ανυποχώρητη στον παραλογισμό της ακόμα και για τον Πάνο Ρούτσι που η υγεία του βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, καθώς διανύει την 17η ημέρα απεργίας πείνας, στον Παύλο Ασλανίδη θα βρισκόταν… ανθρωπιά;