Κρίμα στον Φωτόπουλο, κρίμα στον Χατζηχρήστο και κρίμα σε όλους τους ηθοποιούς, η βαριά κριτική για την πασίγνωστη ταινία
Η κριτική που χαρακτήρισε την ταινία «Διακοπές στην Κολοπετινίτσα» «μια φάρσα της κακής ώρας» και η σπάνια περίπτωση που η ιστορία διαφώνησε με τους κριτικούς.
Ποιος θα το πίστευε ότι μια από τις πιο προβεβλημένες ταινίες του ελληνικού σινεμά, με πρωταγωνιστές-θρύλους όπως ο Μίμης Φωτόπουλος και ο Κώστας Χατζηχρήστος, θα είχε δεχτεί τέτοια σκληρή κριτική την εποχή της κυκλοφορίας της; Κι όμως, τον Οκτώβριο του 1959, η εφημερίδα «Έθνος» δεν χαρίστηκε ούτε στο ταλέντο, ούτε στη φήμη. Αντίθετα, χαρακτήρισε τη «φάρσα» αυτή «της κακής ώρας» και δήλωσε ευθέως ότι η ταινία έγινε για να γελάσει «το μεγαλόν κοινόν, αυτό που γελά με κατασκευάσματα τέτοιου είδους».
Η ταινία «Διακοπές στην Κολοπετινίτσα», σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, στήθηκε πάνω σε ένα κωμικό σενάριο με ίντριγκα, απατεώνες, εκλογές και επαρχιακή αφέλεια. Οι Χατζηχρήστος, Φωτόπουλος, Διαλυνά, Φωκάς και Τσαγανέας έδωσαν το παρών σε μια παραγωγή που σήμερα φέρει την αύρα του κλασικού. Όμως τότε, το κοινό ίσως γέλασε, αλλά οι κριτικοί δεν συγχώρεσαν.
Η πιο χαρακτηριστική αποστροφή της κριτικής γράφτηκε με πόνο και θυμό: «Κρίμα στον Φωτόπουλο, κρίμα στον Χατζηχρήστο και κρίμα σε όλους τους ηθοποιούς που τους πλαισιώνουν. Ταλαιπωρούνται για μιαν υπόθεσιν που δεν θα έπρεπε να απασχολήσει τον κινηματογραφικό φακό». Δεν κατηγορήθηκαν μόνο οι σεναριακές ευκολίες, αλλά και η ίδια η παραγωγή για προχειρότητα. Μια κωμωδία που σήμερα προκαλεί νοσταλγία, τότε θεωρήθηκε ανάξια της υποκριτικής δύναμης του καστ της.
Κι όμως, η ιστορία έκανε το δικό της ξεκαθάρισμα. Η «Κολοπετινίτσα» έγινε διαχρονική, συζητιέται ακόμη, ενώ ο τίτλος της μπήκε βαθιά στο λεξιλόγιο των Ελλήνων, σαν σύμβολο της επαρχιακής αθωότητας και της σπαρταριστής πλοκής. Ίσως γιατί, ακόμα κι αν δεν στάθηκε καλλιτεχνικά αρτιότερη, άγγιξε το λαϊκό γούστο. Και η λαϊκή αποδοχή δεν μετριέται με αστέρια, αλλά με προβολές, τηλεθεάσεις και χαμόγελα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
