Ο κακός στην Ποκαχόντας είχε πραγματικά ένα άσχημο τέλος
Ο αληθινός John Ratcliffe είχε ένα τέλος που δεν θα το έδειχνε ποτέ η Disney. Γδάρσιμο, φωτιά και εκδίκηση
Στην ταινία της Disney, ο κυβερνήτης Ράτκλιφ εμφανίζεται ως αλαζόνας, γελοίος και ρατσιστής. Ο κλασικός “κακός” που στο τέλος πέφτει θριαμβευτικά. Όμως στην πραγματική ιστορία, ο John Ratcliffe δεν είχε το τέλος ενός animated αντιήρωα. Είχε κάτι πολύ πιο σκοτεινό, σκληρό και απάνθρωπο. Ένα τέλος που δεν θα το έδειχνε ποτέ παιδική ταινία.
Το 1609, η αποικία των Άγγλων στη Βιρτζίνια ήταν στα όρια της κατάρρευσης. Πείνα, αρρώστιες, εσωτερικές συγκρούσεις. Ο Ratcliffe, που ήταν ένας από τους πρώτους κυβερνήτες της αποικίας Jamestown, οργάνωσε μια αποστολή για να διαπραγματευτεί τροφή με τη φυλή Powhatan. Ήταν μια κίνηση απελπισίας. Και αποδείχθηκε θανατηφόρα.
Η ομάδα του έφτασε με καραβάκι, μεταφέροντας καθρέφτες, μπλούζες και μικρά αντικείμενα ως δώρα. Όμως η συνάντηση ήταν παγίδα. Οι άντρες του σφαγιάστηκαν σχεδόν αμέσως. Ο ίδιος συνελήφθη και κρατήθηκε ζωντανός. Όχι για λύτρα. Αλλά για εκδίκηση.
Οι περιγραφές που έχουμε προέρχονται από τον Άγγλο έποικο George Percy, ο οποίος έγραψε ότι οι γυναίκες της φυλής άρχισαν να τον γδέρνουν ζωντανό, χρησιμοποιώντας κοφτερά κοχύλια. Κομμάτι-κομμάτι, λωρίδα-λωρίδα. Τα κομμάτια του δέρματος πετιούνταν στη φωτιά μπροστά στα μάτια του. Το πρόσωπό του το κράτησαν τελευταίο. Ήθελαν να νιώσει ολόκληρη την αγωνία. Ύστερα, τον έδεσαν και τον έκαψαν ζωντανό.
Αν τα στοιχεία είναι ακριβή — και οι περισσότεροι ιστορικοί τα θεωρούν αξιόπιστα — τότε μιλάμε για έναν από τους πιο βασανιστικούς θανάτους στην πρώιμη αποικιακή ιστορία των ΗΠΑ. Κι όμως, λίγοι τον γνωρίζουν. Γιατί στη συλλογική μνήμη, ο Ράτκλιφ έμεινε ως καρικατούρα της Disney, και όχι ως ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους που πλήρωσαν με φρίκη τη σύγκρουση με τους ιθαγενείς.
Ο Ratcliffe δεν πέθανε επειδή ήταν «κακός». Πέθανε γιατί αντιπροσώπευε μια απειλή. Για τους Powhatan, ήταν η ενσάρκωση της αποικιοκρατίας. Ήρθε με στόχο να πάρει, όχι να ανταλλάξει. Και στον δικό τους κόσμο, η τιμωρία δεν ήταν συμβολική. Ήταν σωματική. Ολική. Ανελέητη.
Η Disney δεν το είπε ποτέ. Δεν θα μπορούσε. Αλλά πίσω από τον γελοιογραφικό κακό με την πούδρα και το φτερό στο καπέλο, υπήρχε ένας πραγματικός άντρας που γνώρισε την ωμή, απάνθρωπη όψη της εκδίκησης. Όχι με λόγια. Με φωτιά. Και με κοχύλια.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
