Ο κατά συρροή δολοφόνος που ομολόγησε 13 φόνους, ίσως έκανε πάνω από 100, αλλά καταδικάστηκε για διάρρηξη και παραλίγο να αποφυλακιστεί.

Δεν ήταν ο πιο διάσημος. Δεν είχε τα “χαρίσματα” του Τεντ Μπάντι ή το προσωπείο του Γκέισι. Ήταν αθόρυβος, μοναχικός, δίχως σαφή μοτίβα ή σεξουαλικά κίνητρα. Ήταν όμως ίσως ο πιο παραγωγικός δολοφόνος στην ιστορία των ΗΠΑ. Ο Καρλ Γιουτζίν Γουότς, γνωστός ως “Sunday Morning Slasher”, έδρασε σε τουλάχιστον τρεις πολιτείες, ομολόγησε 13 φόνους, υπαινίχθηκε 80, και θεωρείται ύποπτος για πάνω από 100 δολοφονίες. Κι όμως, κάποια στιγμή ήταν έτοιμος να αποφυλακιστεί ως “μη βίαιος εγκληματίας”.

Ο Γουότς ξεκίνησε να σκοτώνει πριν τα 20 του. Δεν τον ενδιέφερε το σεξ ούτε τα χρήματα. Έλεγε πως τα θύματά του είχαν «κακά πνεύματα» και έπρεπε να τα “ελευθερώσει”. Πολλοί από τους φόνους του ήταν άγριοι, αστραπιαίοι, χωρίς σχέδιο διαφυγής. Έπνιγε, έσφαζε, στραγγάλιζε. Πολλές φορές επιτίθετο σε γυναίκες που δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ. Ήταν απρόβλεπτος, αδιάγνωστος και σχεδόν αόρατος.

Στα τέλη του ’70 και στις αρχές του ’80, δολοφόνησε δεκάδες γυναίκες στο Ντιτρόιτ, στο Τέξας, στο Μίσιγκαν. Παρ’ όλα αυτά, οι αστυνομίες δεν κατάφεραν να τον συνδέσουν με τα εγκλήματα, αφού δεν άφηνε ίχνη και δεν υπήρχε σεξουαλική επίθεση που να προσφέρει DNA. Το μόνο που τον πρόδωσε ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα πνιγμού το 1982, όταν ένα από τα δύο θύματά του κατάφερε να δραπετεύσει από το μπάνιο όπου την έπνιγε, πηδώντας από το παράθυρο.

Και τότε έγινε το ανήκουστο: για να τον “κλειδώσουν”, οι εισαγγελείς του πρότειναν συμφωνία. Ο Γουότς ομολόγησε 19 επιθέσεις και 13 φόνους. Με αντάλλαγμα; Να μην δικαστεί ποτέ για δολοφονία. Αντίθετα, καταδικάστηκε σε 60 χρόνια για διάρρηξη με πρόθεση φόνου.

Αλλά αυτός ο εφιάλτης δεν τελείωσε εκεί. Το 1987, λόγω ενός τεχνικού κενού στον νόμο του Τέξας, ο Γουότς θεωρήθηκε “μη βίαιος εγκληματίας” επειδή δεν είχε χρησιμοποιήσει “θανατηφόρο όπλο”. Και αυτό τον καθιστούσε επιλέξιμο για πρόωρη αποφυλάκιση — και μάλιστα το 2006.

Η κοινή γνώμη εξαγριώθηκε. Το κράτος του Μίσιγκαν έψαξε απεγνωσμένα τρόπο να τον δικάσει ξανά, για να μη βγει ποτέ. Και τότε, 25 χρόνια μετά έναν φόνο, εμφανίστηκε ένας μάρτυρας. Ο Τζόζεφ Φόι δήλωσε ότι δεν ξέχασε ποτέ τα “νεκρά μάτια” του δολοφόνου που είχε δει εκείνο το βράδυ. Κατέθεσε, αναγνώρισε τον Γουότς και οδήγησε στην καταδίκη του το 2004 για τον φόνο της Χέλεν Ντάτσερ.

Το 2007, ενώ εκκρεμούσε και δεύτερη ισόβια καταδίκη για άλλον φόνο στο Μίσιγκαν, ο Καρλ Γιουτζίν Γουότς πέθανε από καρκίνο στον προστάτη στη φυλακή. Δεν πρόλαβε να δικαστεί για τα δεκάδες εγκλήματα που πιθανόν είχε διαπράξει. Αλλά γλίτωσε για δεκαετίες — και κάποια στιγμή το κράτος ετοιμαζόταν να τον αφήσει ελεύθερο.

Ένας από τους πιο αθόρυβους και επικίνδυνους δολοφόνους της αμερικανικής ιστορίας παραλίγο να αποφυλακιστεί όχι επειδή δεν ήξεραν τι έκανε, αλλά επειδή η δικαιοσύνη δεν μπορούσε να αποδείξει ποιος ήταν.