Ο σωματοφύλακας που άφησε τον Λίνκολν μόνο τη μοιραία νύχτα
Η δολοφονία του Αβραάμ Λίνκολν το 1865 θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Ο σωματοφύλακάς του άφησε τη θέση του για ένα ποτό, κι έτσι ο Μπουθ βρήκε την ευκαιρία να χτυπήσει.
Ήταν 14 Απριλίου 1865. Ο Αβραάμ Λίνκολν, ο άνθρωπος που είχε οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα από τον Εμφύλιο, αποφάσισε να περάσει μια ήσυχη βραδιά με τη σύζυγό του στο θέατρο Φορντ της Ουάσινγκτον. Στην πόρτα του προεδρικού θεωρείου στεκόταν ο αστυνομικός Τζον Φρέντερικ Πάρκερ, ο άνθρωπος που θα έπρεπε να προστατεύσει τη ζωή του.
Ο Πάρκερ, όμως, δεν ήταν υπόδειγμα πειθαρχίας. Είχε στο παρελθόν τιμωρηθεί για ανάρμοστη συμπεριφορά, καθυστερήσεις και εγκατάλειψη καθήκοντος. Εκείνο το βράδυ έφτασε τρεις ώρες αργοπορημένος. Και όταν η παράσταση βρισκόταν στη μέση, αποφάσισε να εγκαταλείψει το πόστο του για να πάει στο σαλούν δίπλα στο θέατρο και να πιει.
Αυτή η φαινομενικά μικρή πράξη αμέλειας άνοιξε μια χαραμάδα στην ιστορία. Ο ηθοποιός Τζον Γουίλκς Μπουθ, που είχε σχεδιάσει τη δολοφονία, πέρασε ανενόχλητος από τον έρημο διάδρομο. Χωρίς να συναντήσει καμία αντίσταση, μπήκε στο προεδρικό θεωρείο, τράβηξε το όπλο του και πυροβόλησε τον Λίνκολν στο κεφάλι.
Το πλήθος πάγωσε. Ο Μπουθ πήδηξε στη σκηνή και διέφυγε, ενώ ο πρόεδρος μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος σε ένα κοντινό σπίτι. Το επόμενο πρωί, η Αμερική ξυπνούσε χωρίς τον άνθρωπο που είχε σώσει την Ένωση.
Και ο Πάρκερ; Αντί να λογοδοτήσει με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς, τιμωρήθηκε ελαφρά. Συνέχισε για χρόνια στην αστυνομία, αν και η φήμη του καταστράφηκε. Στην κοινή γνώμη έμεινε για πάντα ως ο άνθρωπος που άφησε τον Λίνκολν μόνο του τη στιγμή που τον χρειαζόταν περισσότερο.
Η ιστορία του Πάρκερ δεν είναι απλώς ένα υποσημείωμα στη δολοφονία του Λίνκολν. Είναι η απόδειξη ότι η ιστορία δεν κρίνεται μόνο από τις μεγάλες πράξεις των ηγετών, αλλά και από τις μικρές παραλείψεις των ανώνυμων φρουρών. Ένα ποτήρι αλκοόλ, μια στιγμή αμέλειας, κι ολόκληρη η πορεία ενός έθνους αλλάζει για πάντα.
Ο λόφος που έγινε το πιο διάσημο παράθυρο στον κόσμο
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
