Ο στρατηγός που κοιμόταν με πριγκίπισσες, σκότωνε εραστές, και κουβαλούσε το ίδιο του το πόδι σε γυάλινη θήκη

Αν ο Daniel Sickles ήταν μυθιστορηματικός ήρωας, θα τον λέγαν υπερβολικό. Αλλά όλα όσα έζησε ήταν αληθινά. Ήταν πολιτικός, στρατηγός, δολοφόνος, εραστής πριγκίπισσας και εθνικός ήρωας – και όλα αυτά σε μια ζωή που κράτησε σχεδόν έναν αιώνα.

Το 1859, όντας βουλευτής, πυροβόλησε εν ψυχρώ τον εραστή της γυναίκας του στο Lafayette Square, λίγα μέτρα από τον Λευκό Οίκο. Ο αντίζηλος του δεν ήταν τυχαίος: ήταν ο Philip Barton Key, γιος του δημιουργού του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ. Ο Sickles δεν το έκρυψε. Παραδόθηκε μόνος του. Στο δικαστήριο δεν αρνήθηκε την πράξη· απλώς είπε ότι ήταν προσωρινά τρελός από πάθος. Για πρώτη φορά στα νομικά χρονικά, το επιχείρημα της “temporary insanity” έγινε δεκτό. Αθωώθηκε.

Από εκεί και πέρα, ο κόσμος τον έμαθε αλλιώς. Ξόδεψε τη φήμη του με γυναίκες. Από κυρίες της υψηλής κοινωνίας μέχρι πόρνες και ανήλικες, ο Sickles έγινε δημόσιος σκανδαλοποιός. Δεν έκρυβε τίποτα. Είχε σχέση με μια 16χρονη, μετά με μια κοσμική λονδρέζα, μετά με μια σύζυγο αξιωματικού. Και όταν η χώρα μπήκε στον Εμφύλιο, μπήκε κι εκείνος. Με στόμφο και στολή.

Στο Gettysburg, μία από τις πιο αιματηρές μάχες του Εμφυλίου, πήρε μόνος του την απόφαση να μετακινήσει τη μονάδα του μακριά από τις γραμμές υποστήριξης. Το σημείο ήταν αμυντικά εκτεθειμένο. Το αποτέλεσμα ήταν σφαγή. Παρ’ όλα αυτά, η κίνησή του καθυστέρησε τους Νότιους αρκετά ώστε να αλλάξει η ροή της μάχης. Οι στρατιώτες του τον κατηγόρησαν, άλλοι τον αποκάλεσαν σωτήρα.

Κατά τη διάρκεια της μάχης, μια οβίδα τον χτύπησε στο δεξί πόδι. Υπέστη ακρωτηριασμό, αλλά δεν το άφησε να χαθεί. Δώρισε το πόδι του στο National Museum of Health and Medicine, όπου φυλάχτηκε σε γυάλινη προθήκη. Ο ίδιος το επισκεπτόταν συχνά — έλεγε ότι “θέλει να βλέπει το κομμάτι του που έσωσε το Έθνος”.

Μετά τον πόλεμο, η καριέρα του πήγε αλλού. Ορίστηκε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ισπανία, και εκεί δεν έχασε χρόνο. Ερωτεύτηκε —ή απλώς κατέκτησε— την εκθρονισμένη βασίλισσα Ισαβέλλα Β’, με την οποία διατηρούσε μυστική σχέση. Οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες σιγοψιθύριζαν, οι εφημερίδες έγραφαν με υπονοούμενα, κι εκείνος συνέχιζε σαν να μην τρέχει τίποτα.

Πέθανε στα 94, έχοντας ζήσει περισσότερες ζωές από όσες άντεχε η εποχή του. Ήταν ήρωας και σκάνδαλο, αγαπητός και επικίνδυνος, τραγικός και γελοίος ταυτόχρονα. Το όνομά του δεν γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην Ιστορία, αλλά έμεινε εκεί — βαθιά, στις γωνιές της τρέλας, της λαγνείας και της φιλοδοξίας.