Ο Βασιλιάς που τον έβγαλαν άχρηστο επειδή ήταν ρομαντικός και του άρεσε να χτίζει κάστρα. Έχτισε κάποια από τα ωραιότερα κάστρα

Ο Λουδοβίκος Β’ της Βαυαρίας δεν ήταν ένας τυπικός βασιλιάς. Γεννημένος το 1845, μεγάλωσε μέσα σε ένα παλάτι γεμάτο αυστηρό πρωτόκολλο και ψυχρές πολιτικές ίντριγκες, αλλά το μυαλό του ταξίδευε πολύ πιο πέρα από τους τοίχους της εξουσίας. Αντί να ονειρεύεται κατακτήσεις και πολέμους, όπως πολλοί ηγεμόνες της εποχής του, ονειρευόταν κόσμους βγαλμένους από θρύλους, παραμύθια και όπερες. Σε ηλικία μόλις 18 ετών, ανέβηκε στον θρόνο της Βαυαρίας και αμέσως έγινε φανερό ότι δεν είχε σκοπό να γίνει ένας ακόμα συνηθισμένος βασιλιάς.

Δεν τον ενδιέφεραν οι πολιτικές ίντριγκες ούτε η στρατιωτική ισχύς. Ήθελε να δημιουργήσει κάτι μαγευτικό, κάτι που να θυμίζει τα οράματα που ζωντάνευαν στο μυαλό του κάθε φορά που άκουγε τη μουσική του αγαπημένου του συνθέτη, Ρίχαρντ Βάγκνερ.

Η αγάπη του για την τέχνη και τη μεσαιωνική αισθητική τον οδήγησε σε ένα έργο ζωής που λίγοι ηγεμόνες θα τολμούσαν να αναλάβουν. Δεν κυβέρνησε ένα βασίλειο· το έχτισε από την αρχή, όπως το ήθελε εκείνος, μέσα από κάστρα που έμοιαζαν να ξεπηδούν από σελίδες παραμυθιών. Το πιο διάσημο από αυτά, το Κάστρο Νόισβανσταϊν, είναι ένα αρχιτεκτονικό θαύμα που μοιάζει εξωπραγματικό. Χτισμένο πάνω σε απόκρημνους βράχους, περιτριγυρισμένο από δάση και λίμνες, το κάστρο αυτό έγινε η επιτομή της ρομαντικής αρχιτεκτονικής.

Οι πύργοι του διαγράφονται στον ουρανό σαν να ανήκουν σε μια άλλη εποχή, ενώ στο εσωτερικό του η διακόσμηση είναι ένας ύμνος στις όπερες και τους μύθους που λάτρευε ο Λουδοβίκος. Δεν είναι τυχαίο ότι το Νόισβανσταϊν ενέπνευσε ακόμα και την Disney, που το χρησιμοποίησε ως πρότυπο για το κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης.

Όμως, ο βασιλιάς δεν σταμάτησε εκεί. Το Κάστρο Λίντερχοφ, μικρότερο αλλά εξίσου εντυπωσιακό, ήταν γεμάτο χρυσάφι, καθρέφτες και ακριβά υφάσματα, λες και είχε βγει από σκηνικό όπερας. Το Κάστρο Χέρενκιμζεε ήταν η δική του εκδοχή των Βερσαλλιών, ένας φόρος τιμής στη βασιλική πολυτέλεια και τη γαλλική αρχιτεκτονική. Ο Λουδοβίκος δεν έχτιζε μόνο κτίρια, αλλά ολόκληρους κόσμους, απομονωμένος σε αυτούς σαν να ήθελε να ξεφύγει από τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής του.

Η εμμονή του με τις κατασκευές και η αποστροφή του προς την πολιτική δεν πέρασαν απαρατήρητες. Οι υπουργοί του, βλέποντας τα τεράστια ποσά που ξόδευε για τα κάστρα του, άρχισαν να ανησυχούν. Οι δανειστές της Βαυαρίας αγανακτούσαν, οι σύμβουλοί του έψαχναν τρόπους να τον σταματήσουν και η βασιλική αυλή τον έβλεπε ως έναν εκκεντρικό, ανεύθυνο ηγεμόνα που είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.

Έτσι, το 1886, αποφάσισαν να τον καθαιρέσουν με την πιο απλή αλλά αμφιλεγόμενη δικαιολογία: τον χαρακτήρισαν παράφρονα. Ένα συμβούλιο γιατρών, που δεν τον είχε εξετάσει ποτέ, υπέγραψε τη διάγνωση. Ο Λουδοβίκος απομακρύνθηκε από τον θρόνο και τέθηκε υπό επιτήρηση.

Λίγες μέρες αργότερα, η ιστορία του έληξε τόσο μυστηριωδώς όσο ξεκίνησε. Το σώμα του βρέθηκε στη λίμνη Στάρνμπεργκ, μαζί με τον γιατρό του. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι αυτοκτόνησε, αλλά οι θεωρίες για δολοφονία δεν σταμάτησαν ποτέ. Ο βασιλιάς που λάτρευε τα παραμύθια είχε ένα τέλος βγαλμένο από τραγωδία.

Σήμερα, τα κάστρα του Λουδοβίκου Β’ είναι από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα στον κόσμο. Εκατομμύρια άνθρωποι ταξιδεύουν κάθε χρόνο για να δουν από κοντά αυτά τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, τα οποία τότε θεωρούνταν σπατάλη και τρέλα. Ίσως τελικά, ο “τρελός” βασιλιάς της Βαυαρίας να ήταν απλώς ένας ρομαντικός οραματιστής που γεννήθηκε σε λάθος εποχή.