Πώς δεν καίγονται οι αστροναύτες όταν επιστρέφουν στη Γη; Ποιό είναι το λάθος που μπορεί να τους εξαϋλώσει;
Περνούν μέσα από πύρινη κόλαση με 28.000 χλμ/ώρα. Κι όμως, επιβιώνουν. Μια λεπτομέρεια αρκεί για να χαθούν για πάντα
Οι εικόνες δείχνουν την κάψουλα να πέφτει ήσυχα με αλεξίπτωτο στην έρημο. Αυτό που δεν δείχνουν, όμως, είναι τι έχει προηγηθεί. Για να φτάσει εκεί, πέρασε μέσα από πύρινη κόλαση. Για περίπου έξι λεπτά, το σκάφος πέφτει με ταχύτητες που αγγίζουν τα 28.000 χιλιόμετρα την ώρα, και μπροστά του όλη η ατμόσφαιρα μετατρέπεται σε φωτιά.
Η διαδικασία λέγεται επανείσοδος. Όταν ένα σκάφος επιστρέφει από το διάστημα, δεν κατεβαίνει ήπια. Αντίθετα, συγκρούεται με την ατμόσφαιρα της Γης, που ξαφνικά γίνεται το πιο σκληρό εμπόδιο. Η ταχύτητα είναι τόσο μεγάλη, που η τριβή με τα μόρια του αέρα δημιουργεί θερμοκρασίες έως και 1.650°C – αρκετές για να λιώσουν οποιοδήποτε υλικό.
Το μόνο που στέκεται ανάμεσα στους αστροναύτες και τον θάνατο είναι μια θερμική ασπίδα – μια ειδική επιφάνεια που καίγεται ελεγχόμενα για να προστατέψει το σκάφος. Είναι φτιαγμένη από σύνθετα υλικά που απορροφούν και αποβάλλουν θερμότητα, αλλά χάνουν βάρος, υλικό και μορφή στην πορεία.
Αν η γωνία επανείσοδου δεν είναι απολύτως σωστή, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καταστροφικό. Αν είναι πολύ απότομη, το σκάφος καίγεται σαν μετεωρίτης. Αν είναι πολύ ρηχή, η κάψουλα αναπηδά σαν πέτρα στο νερό και ξαναφεύγει στο διάστημα. Έχουν χαθεί αποστολές για αυτόν τον λόγο. Και κάθε φορά, το ρίσκο είναι το ίδιο.
Για να ελέγξουν την κάθοδο, οι μηχανικοί έχουν σχεδιάσει προσομοιώσεις που διαρκούν χρόνια. Οι αστροναύτες εκπαιδεύονται να νιώθουν 9 φορές το βάρος του σώματός τους, καθώς το σκάφος επιβραδύνει από τροχιακή ταχύτητα σε προσγείωση. Κάθε σκάφος συνοδεύεται από αλεξίπτωτα, μηχανισμούς σταθεροποίησης και, πλέον, συστήματα αυτόματης επαναφοράς, αλλά η επιτυχία της επανείσοδου παραμένει ένα θαύμα της φυσικής και της μηχανικής.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η στιγμή της επανείσοδου είναι η πιο τρομακτική για κάθε αστροναύτη. Δεν υπάρχει επικοινωνία – μόνο σιγή και φωτιά. Και στο τέλος, μόνο αν τα υπολόγισες όλα σωστά, βλέπεις τον ουρανό να ξαναπαίρνει μπλε χρώμα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
