Πόσα ζητούσαν από τις οικογένειες των πνιγμένων του Τιτανικού για να στείλουν πίσω τη σορό; Τι έκαναν αν δεν είχαν να πληρώσουν;

Όταν βυθίστηκε ο Τιτανικός, πάνω από 1.500 άνθρωποι χάθηκαν στα παγωμένα νερά. Όσοι δεν πνίγηκαν αμέσως, πέθαναν από υποθερμία μέσα σε λίγα λεπτά. Οι σοροί, όταν εντοπίστηκαν, μεταφέρθηκαν στο λιμάνι του Χάλιφαξ στον Καναδά. Εκεί, άρχισε μια νέα τραγωδία: η διαδικασία ταυτοποίησης, επιλογής και μεταφοράς των νεκρών.

Η εταιρεία White Star Line, ιδιοκτήτρια του Τιτανικού, έπρεπε να αποφασίσει τι να κάνει με τις σορούς. Αντί να καλύψει τα έξοδα των θυμάτων, έστειλε γράμματα στις οικογένειες των πνιγμένων ζητώντας προκαταβολή £20 — ποσό που σήμερα αντιστοιχεί σε περίπου 2.100 λίρες — για να επαναπατρίσουν τη σορό.

Το ποσό ήταν απαγορευτικό για πολλές οικογένειες, ιδιαίτερα των επιβατών τρίτης θέσης ή των μελών του πληρώματος. Αν δεν μπορούσαν να πληρώσουν, η εταιρεία προχωρούσε σε ταφή στο Χάλιφαξ, και σε κάποιες περιπτώσεις τους έστελνε φωτογραφία του τάφου ως παρηγοριά.

Ο πατέρας του βιολιστή Wallace Hartley, που έγινε γνωστός επειδή έπαιζε μέχρι την τελευταία στιγμή, χρειάστηκε να πληρώσει ο ίδιος για να φέρει τη σορό του γιου του στην Αγγλία. Η White Star δεν πλήρωνε ούτε για τους πιο ηρωικούς νεκρούς, ούτε για τα μέλη του ίδιου του πληρώματος.

Η εταιρεία κράτησε αυτή τη στάση, γιατί —σύμφωνα με τους δικούς της όρους— δεν είχε νομική υποχρέωση να καλύψει το κόστος. Για τα θύματα, δεν υπήρχε αποζημίωση. Μόνο τιμοκατάλογος. Η τραγωδία δεν τελείωσε με τον πάγο του Ατλαντικού. Συνεχίστηκε με τις σφραγίδες και τα υπογεγραμμένα έγγραφα.