Τα ορφανά του Τιτανικού. Τα απήγαγε ο πατέρας τους από τη μητέρα τους και τα έβαλε στον Τιτανικό με ψεύτικο όνομα.
Δύο αδέλφια 2 και 4 ετών ταξίδεψαν στον Τιτανικό με τον πατέρα τους που τα είχε απαγάγει.
Το πρωί της 10ης Απριλίου 1912, ένας άντρας εμφανίστηκε στο λιμάνι του Σαουθάμπτον μαζί με δύο μικρά αγόρια. Έκλεισε καμπίνα δεύτερης θέσης στο πιο πολυσυζητημένο πλοίο του κόσμου. Είπε ότι το όνομά του ήταν Λουί Χόφμαν. Κανείς δεν ήξερε ότι λεγόταν Μισέλ Ναβρατίλ και ότι είχε μόλις απαγάγει τα παιδιά του από τη μητέρα τους στη Γαλλία.
Τα παιδιά, ηλικίας 4 και 2 ετών, δεν ήξεραν τι συμβαίνει. Ο πατέρας τους τους είπε ότι πάνε ένα μεγάλο ταξίδι. Πίσω τους, η μητέρα τους, Μαρσέλ, είχε μείνει τρομοκρατημένη, χωρίς κανένα ίχνος των γιων της. Ήταν το Πάσχα του 1912 όταν τους είδε για τελευταία φορά. Μέχρι το επόμενο Πάσχα, η ιστορία τους θα είχε γίνει παγκοσμίως γνωστή.
Το βράδυ της 14ης Απριλίου, όταν ο Τιτανικός χτύπησε το παγόβουνο, ο Ναβρατίλ κατάλαβε ότι δεν είχε πια χρόνο. Κράτησε τα παιδιά του σφιχτά και τους ψιθύρισε οδηγίες. Έβαλε τον Μισέλ και τον Εντμόν σε μια σωστική λέμβο — τη λέμβο 10 — και τους φίλησε για τελευταία φορά. Ο ίδιος δεν επιβιβάστηκε. Το σώμα του βρέθηκε αργότερα στον Ατλαντικό, με τα χαρτιά του ψεύτικου ονόματος.
Τα δύο αδέλφια σώθηκαν. Μαζί με άλλους επιζώντες μεταφέρθηκαν στη Νέα Υόρκη. Κανείς δεν ήξερε ποιοι ήταν. Μιλούσαν μόνο γαλλικά, δεν είχαν κανένα έγγραφο και το επώνυμο “Χόφμαν” δεν οδηγούσε πουθενά. Οι εφημερίδες τούς αποκάλεσαν “τα Ορφανά του Τιτανικού”. Ήταν τα μόνα παιδιά που επιβίωσαν χωρίς κανέναν γονιό.
Η φωτογραφία τους δημοσιεύτηκε παντού. Η μητέρα τους, που έψαχνε μάταια επί μήνες, αναγνώρισε τα πρόσωπά τους από μια εφημερίδα. Ξεκίνησε αμέσως για την Αμερική. Μόλις τα αγκάλιασε ξανά, μπροστά στους δημοσιογράφους και στους γιατρούς του Ερυθρού Σταυρού, η ιστορία πήρε τέλος. Ή μάλλον, μια νέα αρχή.
Ο μεγάλος αδελφός, Μισέλ, έζησε μέχρι το 2001. Ήταν ο τελευταίος άντρας επιζών του Τιτανικού. Θυμόταν ελάχιστα από το πλοίο, αλλά ποτέ δεν ξέχασε το βλέμμα του πατέρα του όταν τον αποχαιρέτησε για πάντα. Ο Τιτανικός, γι’ αυτόν, δεν ήταν ναυάγιο. Ήταν το πλοίο που του έσωσε τη ζωή — και του πήρε την οικογένειά του.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
