Τι λαχανικά και φρούτα έτρωγαν οι Αρχαίοι Έλληνες

Αν καθόσουν σε ένα παλιό σπίτι στην Αθήνα ή σε μια αγροτική αυλή, το τραπέζι δεν θα σε εντυπωσίαζε. Ένα κομμάτι ψωμί, λίγο λάδι και γύρω γύρω ό,τι υπήρχε. Δεν υπήρχε σκέψη για πολυτέλειες, έτρωγαν για να ζήσουν και, όταν μπορούσαν, για να χαρούν.

Το καλοκαίρι τα σύκα ήταν ο βασιλιάς. Τα έτρωγαν κατευθείαν από το δέντρο, και μετά τα άπλωναν στον ήλιο για να τα έχουν τον χειμώνα. Μαζί τους τα σταφύλια, που γίνονταν και κρασί. Ρόδια έσπαγαν σε γιορτές, μήλα και αχλάδια έδιναν γλύκα στα παιδιά. Κάποια σπίτια είχαν κυδώνια, που τα κρατούσαν περισσότερο για το άρωμα. Και στους κρύους μήνες, κάστανα και καρύδια στην τσέπη για τον δρόμο . Ήταν απλό αλλά πρακτικό.

Στα λαχανικά δεν υπήρχε κάτι το ιδιαίτερο. Κρεμμύδια και σκόρδα, πολλές φορές ωμά. Πράσα, λάχανα, μαρούλια. Έβραζαν τα πιο πολλά, τα έτρωγαν με ξίδι ή λίγο λάδι. Το καλοκαίρι έκοβαν αγγούρια όπως ήταν, χωρίς φροντίδα, και κολοκύθια που τα έριχναν στην κατσαρόλα. Δεν είχαν πάντα νοστιμιά, αλλά δεν είχαν και πολλές επιλογές.

Τα όσπρια ήταν η βάση. Φακές πηχτές, ρεβίθια που έβραζαν όλη νύχτα, κουκιά που βάραιναν το στομάχι. Τα έτρωγαν όμως, γιατί έπρεπε. Για τον φτωχό αυτά ήταν το “κρέας” του. Κι αν είχε μυρωδικά, έριχνε κύμινο ή μάραθο, αλλά συχνά δεν υπήρχε τίποτα.

Πως ήταν μια ολόκληρη μέρα;

Το πρωί ξεκινούσε με κριθαρένιο ψωμί, βουτηγμένο σε κρασί. Αν υπήρχε μέλι, το έβαζαν και αυτό. Στο χωράφι έπαιρναν ξερά σύκα ή καρύδια. Το μεσημέρι, φακές με κρεμμύδι, και καμιά φορά βραστά χόρτα. Το βράδυ κάτι ελαφρύ, λίγο μαρούλι ή αγγούρι. Κι αν είχαν τύχη, στο τέλος ένα μήλο. Μπορεί να ακουγόταν λιτό, αλλά έτσι ζούσαν.

Μετά τη βροχή έβγαιναν για χόρτα. Ζοχοί, βρούβες, λάπαθα. Τα έβραζαν απλά και τα έτρωγαν έτσι. Ο καπνός από την κατσαρόλα έμενε στο σπίτι  μέχρι αργά το βράδυ. Καμιά φορά έριχναν ρίγανη ή θυμάρι. Αν δεν είχαν, έτρωγαν σκέτα. Μπορεί σήμερα να μας μοιάζει για φτωχικό φαγητό, αλλά όταν κάθονταν όλοι μαζί γύρω από τη φωτιά, έμοιαζε σαν γιορτή.