Την είπαν Τρελή για να της πάρουν το θρόνο και την κράτησαν φυλακισμένη 46 χρόνια
ην είπαν Τρελή, την φυλάκισαν σε κάστρο και της πήραν το στέμμα. Η Ιωάννα της Καστίλης ήταν βασίλισσα επί 51 χρόνια. Αλλά δεν κυβέρνησε ποτέ.
Γεννήθηκε για να είναι η τρίτη κόρη, όχι η βασίλισσα. Αλλά όταν τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της πέθαναν ξαφνικά, η Ιωάννα της Καστίλης έγινε άθελά της η κληρονόμος ολόκληρης της Ιβηρικής. Και τότε, όλοι άρχισαν να τη λένε «Τρελή». Ο σύζυγός της, ο πατέρας της και ο γιος της δεν την άφησαν ποτέ να κυβερνήσει. Της πήραν το στέμμα, την έκλεισαν σ’ ένα κάστρο και δεν την άφησαν να βγει ξανά για 46 χρόνια.
Ο γάμος της με τον Φίλιππο τον Ωραίο των Αψβούργων ήταν πολιτική συμφωνία, αλλά η Ιωάννα τον ερωτεύτηκε με πάθος. Τόσο πολύ που όταν άρχισε να ζηλεύει κάθε γυναίκα που τον πλησίαζε, η Αυλή άρχισε να ψιθυρίζει για την «αστάθεια» της πριγκίπισσας. Όταν εκείνος πέθανε ξαφνικά, πιθανότατα από τυφοειδή πυρετό – αν και κάποιοι είπαν από δηλητήριο – η Ιωάννα κατέρρευσε. Κουβαλούσε το φέρετρό του μαζί της, κοιμόταν δίπλα του, του μιλούσε.
Το 1504 πέθανε η μητέρα της, Ισαβέλλα. Η Ιωάννα στέφθηκε βασίλισσα της Καστίλης. Όμως ο πατέρας της, ο Φερδινάνδος της Αραγωνίας, έπεισε τα ισπανικά συμβούλια ότι η κόρη του ήταν «ψυχικά ασταθής» και ανέλαβε εκείνος την εξουσία. Όταν πέθανε ο Φερδινάνδος, ο γιος της Ιωάννας, Κάρολος – ο μελλοντικός Κάρολος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας – ακολούθησε το ίδιο μοτίβο: ανέλαβε τη διακυβέρνηση και διατήρησε τη μητέρα του έγκλειστη.
Το κάστρο της Τορδεσίγιας έγινε ο τάφος της όσο ακόμα ήταν ζωντανή. Πέρασε εκεί 46 χρόνια, μέχρι τον θάνατό της το 1555. Κανείς από τους τρεις άντρες της ζωής της δεν της επέτρεψε να κυβερνήσει. Κανείς δεν την απελευθέρωσε. Και κανείς δεν απέδειξε ποτέ, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ήταν πράγματι τρελή.
Ήταν η μόνη βασίλισσα που κυβέρνησε στο όνομα μόνο, χωρίς ποτέ να κρατήσει στα χέρια της την εξουσία. Μια γυναίκα που έγινε σύμβολο πολιτικής προδοσίας και οικογενειακής εγκατάλειψης. Και μια θλιβερή υπενθύμιση του πόσο εύκολα μπορεί να σε πουν τρελό, όταν αυτό εξυπηρετεί τον θρόνο.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
