Την ήθελαν αδύνατη. Την έκαναν εξαρτημένη. Το Χόλιγουντ της έδωσε λάμψη, αλλά της πήρε τα πάντα
Στα 16 της την ήθελαν αδύνατη. Της έδωσαν χάπια, τσιγάρα και φωνές. Έγινε σταρ. Και θύμα. Η συγκλονιστική ιστορία της Judy Garland πέρα από τη λάμψη του Χόλιγουντ
Ήταν 16 χρονών όταν της φόρεσαν το μπλε φόρεμα της Ντόροθι και την έβαλαν να περπατάει στο Κάνσας με γυάλινα μάτια, σχεδόν υπνωτισμένα από τις ουσίες. Η Judy Garland, τότε ακόμα Frances Gumm, δεν ήξερε πως η καριέρα της που μόλις άρχιζε, θα της κόστιζε τα πάντα: τη φωνή της, την υγεία της, τον ύπνο της, τη χαρά της, την ίδια της την παιδικότητα.
Στα στούντιο της MGM δεν υπήρχε χώρος για αληθινά παιδιά. Υπήρχε μόνο χώρος για σταρ. Και για να γίνεις σταρ, έπρεπε να πεινάς. Κυριολεκτικά. Της έδιναν καθημερινά χάπια για να έχει ενέργεια. Άλλα χάπια για να κοιμάται. Της απαγόρευαν να φάει κανονικά. Της επέβαλαν δίαιτες που περιλάμβαναν κοτόσουπα, καφέ και τσιγάρα. Ναι, τσιγάρα. Μερικές αναφορές μιλούν για 60 ή 80 την ημέρα. Σε ένα 16χρονο κορίτσι.
Όταν δεν έπαιρνε τις σωστές στάσεις, την κρατούσαν από τα χέρια για να της φωνάζουν πιο κοντά στο πρόσωπο. Όταν έδειχνε κούραση, την έκαναν να νιώθει ενοχική. Όταν παραπονιόταν, την θύμιζαν πόσο εύκολα μπορείς να ξεχαστείς στο Χόλιγουντ. Η μητέρα της, που είχε αφήσει την καριέρα της για χάρη της Judy, ήταν η πρώτη που υπέγραψε το συμβόλαιο. Και μία από τις τελευταίες που έφυγαν από κοντά της.
Η Garland ήταν παιδί-θαύμα. Και παιδί-θύμα. Έγινε διάσημη πριν καταλάβει τι σημαίνει φήμη. Έγινε εξαρτημένη πριν καταλάβει τι σημαίνει εξάρτηση. Κι έγινε μητέρα πριν προλάβει να ζήσει τη δική της νεότητα. Η φωνή της έσπαγε καρδιές, αλλά τα μάτια της δεν έλαμπαν ποτέ όσο έλαμπε η φωνή της.
Το “Somewhere Over the Rainbow” δεν ήταν απλώς τραγούδι. Ήταν ευχή. Κάτι μακριά, κάπου αλλού, ίσως να υπάρχει ένα μέρος χωρίς φώτα, χωρίς στούντιο, χωρίς χάπια. Όταν την έδιωξαν από την MGM, είχε μόλις κλείσει τα 28. Είχε ήδη κάνει απόπειρες αυτοκτονίας. Ήταν ήδη χαλασμένη. Την είχαν μάθει να λειτουργεί μόνο με βοήθεια. Και η βοήθεια, πολλές φορές, ήταν καταστροφή.
Πέθανε το 1969. Ήταν 47. Ο κόσμος είπε πως ήταν νωρίς. Εκείνη όμως είχε γεράσει πολύ πριν πεθάνει. Γιατί στο Χόλιγουντ των χρυσών εποχών, μετρούσε μόνο το φως της λάμπας. Και όποιος δεν το άντεχε, καίγονταν μέσα του.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
