Το πιο αηδιαστικό κοινωνικό event του Μεσαίωνα, μαζευόντουσαν και έβγαζαν τις ψείρες ο ένας του άλλου

Πριν υπάρξει το μπάνιο, το σαπούνι, το ζεστό νερό, ή ακόμα και το ίδιο το “καθαρό” ως έννοια, υπήρχαν οι ψείρες. Και όχι μόνο υπήρχαν. Ήταν παντού. Σε κεφάλια, μανίκια, εσώρουχα, γενειάδες, ακόμα και σε… μέρη που δεν λέγονται εύκολα. Και το να τις βγάλεις δεν ήταν ντροπή. Ήταν συνήθεια. Ήταν παρέα.

Στον Μεσαίωνα, ο κόσμος δεν έμπαινε στο ντους. Δεν άλλαζε ρούχα συχνά. Πίστευαν πως το πολύ νερό άνοιγε τους πόρους και έφερνε ασθένειες. Έτσι, τα παράσιτα άνθιζαν. Και το «delousing» — το ψείρισμα δηλαδή — έγινε μέρος της καθημερινότητας. Σαν να πηγαίνεις καφέ με φίλους, αλλά αντί για κουταλάκι, κρατάς δύο νύχια και ένα βλέμμα συγκεντρωμένο.

Γυναίκες ψείριζαν η μία την άλλη και τα παιδιά τους. Υπηρέτες καθάριζαν τα αφεντικά. Άντρες έκαναν το ίδιο σε στρατόπεδα, σε κάστρα, στα πανδοχεία. Όχι στα κρυφά. Δημόσια. Ήταν κάτι ανάμεσα σε υγιεινή, στοργή και… κοινό μυστικό επιβίωσης. Και πάντα συνοδευόταν από κουβέντα. Ήταν η στιγμή να συζητήσεις, να γκρινιάξεις, να μάθεις τα νέα — πάνω από ένα κεφάλι γεμάτο ζωή.

Δεν υπήρχε αηδία. Όλοι είχαν. Κι αν δεν είχες, απλώς δεν ήσουν φυσιολογικός. Υπάρχουν ακόμα εικονιστικές απεικονίσεις και μαρτυρίες που δείχνουν ανθρώπους να ψάχνουν τα μαλλιά των άλλων, να σπάνε ψείρες ανάμεσα στα νύχια και να συνεχίζουν τη συζήτηση με φυσικότητα.

Το να καθαρίσεις τον άλλον από τα παράσιτα του ήταν ένδειξη εγγύτητας, όχι ντροπή. Δεν ήταν πράξη αηδίας. Ήταν καθημερινή φροντίδα. Και πιθανόν το μόνο “spa treatment” που μπορούσε να αντέξει η εποχή.