Τον έλεγαν ο Παναθηναϊκός με πόδια. Ένας τραυματισμός του στέρησε τους Ολυμπιακούς και η Χούντα την ομάδα του.

Το 1912, ένα παιδί από τη Λειβαδιά που έπαιζε μπάλα στο Πολύγωνο, χωρίς καν γήπεδο, επιλέχθηκε από τον Γιώργο Καλαφάτη για να ενισχύσει τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο. Ήταν μόλις 13 ετών. Το όνομά του: Λουκάς Πανουργιάς. Για τους Παναθηναϊκούς, έγινε κάτι παραπάνω από παίκτης. Έγινε σύμβολο.

Ο Πανουργιάς δεν ήταν μόνο ποδοσφαιριστής. Ήταν και αθλητής του στίβου. Από τα πρώτα του βήματα, ξεχώριζε για την προσήλωση και την αφοσίωσή του. Όταν έπαιζε με τη β’ ομάδα, κέρδιζε συχνά τη θέση του και στην πρώτη. Όταν έγινε βασικός, κανείς δεν μπορούσε να τον κουνήσει. Με τον ΠΑΟ κατέκτησε πρωτάθλημα το 1915 και άλλα πέντε μεγάλα τρόπαια πριν κλείσει τα 28 του.

Το 1919, ήταν ανάμεσα στους επιλεγμένους για τη μικτή εθνική ομάδα που θα εκπροσωπούσε την Ελλάδα στους Διασυμμαχικούς Αγώνες. Το όνειρό του ήταν οι Ολυμπιακοί της Αμβέρσας το 1920. Αλλά η μοίρα του είχε άλλη γνώμη. Ένας τραυματισμός στην προπόνηση τού στέρησε τη μεγαλύτερη στιγμή που θα μπορούσε να ζήσει ως ποδοσφαιριστής. Δεν παραπονέθηκε ποτέ.

Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα, δεν αποχώρησε ποτέ από τον Παναθηναϊκό. Πέρασε στα διοικητικά, ανέλαβε θέσεις ευθύνης και το 1961 έγινε πρόεδρος. Η παρουσία του ήταν καταλυτική. Υπό τη διοίκησή του, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε τίτλους σχεδόν σε όλα τα αθλήματα: ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, στίβο, πυγμαχία, ποδηλασία, κολύμβηση, σκοποβολή. Και όχι μόνο. Για πρώτη φορά κατακτήθηκαν τρόπαια και σε σκάκι, άρση βαρών, ξιφασκία.

Κι όμως, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, η δικτατορία δεν τον ήθελε. Μαζί με τον Νικολαΐδη και τον Μαντζεβελάκη, εκδιώχθηκε από τη διοίκηση. Η Χούντα δεν ήθελε ισχυρούς Παναθηναϊκούς παράγοντες με αυτόνομη σκέψη. Ο Πανουργιάς δεν έκανε φασαρία. Περίμενε.

Το 1974, μετά την πτώση του καθεστώτος, στη γενική συνέλευση του ΠΑΟ με πρόεδρο τον Απόστολο Νικολαΐδη και γενικό γραμματέα τον Παύλο Γιαννακόπουλο, ο Λουκάς Πανουργιάς τιμήθηκε ως επίτιμος ισόβιος πρόεδρος. Η αίθουσα σηκώθηκε όρθια. Γιατί ήταν εκείνος που είχε παίξει, που είχε ματώσει, που είχε διοικήσει, που είχε θυσιαστεί.

Πέθανε το 1981. Άφησε πίσω του τίτλους, ποδοσφαιρικές μνήμες, μια παράδοση. Και κάτι μεγαλύτερο: την ενσάρκωση του Παναθηναϊκού πριν γίνει επαγγελματικός θεσμός. Γιατί για τους παλιούς, ο Πανουργιάς δεν ήταν ένας παίκτης ή ένας πρόεδρος. Ήταν «ο Παναθηναϊκός με πόδια».