Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν το Μπαχρέιν ως νησί μαργαριταριών και το ονόμαζαν Τύλο

Όταν ο Νέαρχος, ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ταξίδευε στον Περσικό Κόλπο, αντίκρισε ένα νησί που έμοιαζε με όαση μέσα στη θάλασσα. Ήταν γεμάτο πράσινο, βαμβάκι και πολύτιμους θησαυρούς. Οι Έλληνες το ονόμασαν Τύλο. Σήμερα το ξέρουμε ως Μπαχρέιν, αλλά τότε ήταν το κέντρο του εμπορίου μαργαριταριών.

Ο Νέαρχος έγραψε για βαμβακερά δέντρα που παρήγαν υφάσματα λεπτά και πολυτελή, σινδόνες που ταξίδευαν από την Ινδία ως τη Βαβυλώνα. Η Τύλος έγινε σύμβολο εξωτισμού και πλούτου, ένα νησί όπου το εμπόριο έφτανε στα άκρα του τότε γνωστού κόσμου. Για τους Έλληνες ήταν ένας νέος κόμβος που άνοιγε δρόμους προς την Ανατολή.

Ο Θεόφραστος, μαθητής του Αριστοτέλη, περιέγραψε φυτείες που σκέπαζαν τα νησιά, και ραβδιά με χαράγματα που εξάγονταν στη Βαβυλώνα σαν σύμβολα κύρους. Η εικόνα που έφτανε στη Μεσόγειο ήταν ενός τόπου μυστηρίου και πλούτου, που οι Έλληνες είχαν ήδη εντάξει στο δίκτυο των εμπορικών τους σχέσεων.

Η θρησκεία του νησιού ήταν ένα κράμα πολιτισμών. Οι Έλληνες λάτρευαν τον Δία, οι ντόπιοι τον ήλιο-θεό Σαμς, ενώ ο Άρης τιμούνταν από κοινού. Αυτό το μείγμα θεών έδειχνε πως η Τύλος δεν ήταν απλώς ένας εμπορικός σταθμός αλλά ένας τόπος πολιτισμικής σύντηξης, όπου Ανατολή και Ελλάδα ενώθηκαν.

Η επιρροή των Ελλήνων δεν περιορίστηκε στις θρησκείες. Στην Τύλο οργανώνονταν ελληνικοί αθλητικοί αγώνες. Στάδια στήνονταν και οι φωνές των αθλητών αντηχούσαν σε γη χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ολυμπία. Το ελληνικό πνεύμα είχε ριζώσει στο νησί και άφηνε το αποτύπωμά του ακόμη και στα πιο μακρινά μέρη.

Στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, η ελληνική γλώσσα ήταν η γλώσσα της εξουσίας και του κύρους. Στην καθημερινότητα όμως κυριαρχούσαν τα αραμαϊκά. Αυτή η διπλή γλωσσική ταυτότητα έκανε την Τύλο αληθινό σταυροδρόμι πολιτισμών, με το βλέμμα στραμμένο τόσο στη Μεσόγειο όσο και στην Αραβία.

Δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες γεωγράφοι που πίστευαν πως οι Φοίνικες κατάγονταν από την περιοχή του Μπαχρέιν. Ο Ηρόδοτος το έγραψε καθαρά, και για αιώνες η Τύλος θεωρήθηκε κοιτίδα ενός λαού που άλλαξε το πρόσωπο της Μεσογείου με τα πλοία του και τα εμπορικά του δίκτυα.

Μετά τους Αχαιμενίδες, οι Σελευκίδες, οι Πάρθοι και οι Σασσανίδες θέλησαν να ελέγξουν την Τύλο. Το νησί ήταν στρατηγικό, γιατί όποιος το κρατούσε έλεγχε το εμπόριο του Περσικού Κόλπου. Μαργαριτάρια, βαμβάκι, μπαχαρικά: όλα περνούσαν από εκεί, όλα κατευθύνονταν σε αυτοκρατορίες που διψούσαν για πλούτο.

Η Τύλος έμεινε στη μνήμη ως το Μπαχρέιν των αρχαίων. Ένα νησί που οι Έλληνες μετέτρεψαν σε κομμάτι του κόσμου τους. Ένα μέρος όπου η Μεσόγειος συναντούσε την Ανατολή, όπου θεοί και αγώνες έσμιξαν, και τα μαργαριτάρια έλαμπαν σαν σημάδια ενός τόπου που δεν έπαψε ποτέ να γοητεύει.

Διαβάστε Ακόμα

Ο Έλληνας που ανακάλυψε το μυστικό των μουσώνων και χάθηκε στην Αφρική

Πώς το ράδιο έγινε μόδα και σκότωσε χιλιάδες εργάτριες

Ο Καλός Άνθρωπος του Άουσβιτς, που αθωώθηκε στις δίκες

Πώς οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στους Μονόποδες, τα πλάσματα με το ένα πόδι που ζούσαν στην Ινδία