Η συγκινητική ανάρτηση του Νίκου Γαβαλά για τον μπαμπά του…

Τα λόγια του γιου του, του Νίκου Γαβαλά, σε προκαταβάλουν με μια σιγουριά. Πως ο πατέρας του, Νικήτας Γαβαλάς, δικαιολόγησε το πέρασμά του από τη ζωή. είτε για την προσφορά του στη δημοσιογραφία, είτε για τις αξίες και τις αρχές που φρόντισε να περάσει στα παιδιά του.

Πάντως, η στιγμή που μοιράστηκε ο Νίκος Γαβαλάς, ήταν βαθιά, ανθρώπινη. Ήταν δική του, που έγινε και δική μας. Με αφορμή τη συμπλήρωση έντεκα ετών από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή.

Σε μια ανάρτηση που ξεχειλίζει συγκίνηση, τρυφερότητα αλλά και ήθος, το γνωστό στέλεχος του Ολυμπιακού θυμήθηκε τον μπαμπά του μέσα από εικόνες, ήχους, τραγούδια και λόγια που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα.

«Θυμάμαι να κρατάει το μικρόφωνο. Να κλείνει τα μάτια του και να τραγουδάει μέσα από την ψυχή του», γράφει ο Νίκος Γαβαλάς, δανειζόμενος στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου για να περιγράψει έναν άνθρωπο με «χέρια καθαρά και καρδιά μεγάλη». Και πιο κάτω, με την ίδια συγκινητική απλότητα, παραθέτει τα λόγια του συναδέλφου του Στέλιου Μαρκάκη, που μίλησε για έναν δεύτερο πατέρα: έναν άνθρωπο χωρίς κακία, χωρίς υστεροβουλία, που υπηρέτησε τη δημοσιογραφία με αξίες και αρχές.

Αυτός ακριβώς ήταν ο πατέρας του Νίκου Γαβαλά. Κι όπως παραδέχεται ο ίδιος, αυτή η μνήμη δεν είναι βάρος αλλά ευθύνη. Να μη χαθούν οι συντεταγμένες του, σε έναν κόσμο που τιμωρεί τις σταθερές.

Το κλείσιμο της ανάρτησης, γεμάτο νόημα, έρχεται μέσα από στίχους του Νίκου Γκάτσου:
«Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής και αν είσαι τυχερός, ξεκίνα πάλι».

Με μια μικρή διαφορά:
Υπό την καθοδήγησή σου, μπαμπά μου.

Η πλήρης ανάρτηση του Νίκου Γαβαλά

«Για τον μπαμπά μου…

Θυμάμαι να κρατάει το μικρόφωνο. Να κλείνει τα μάτια του και να τραγουδάει μέσα από την ψυχή του, τους διαχρονικούς και άκρως διδακτικούς στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου για τη ζωή…

«Το μερτικό μου απ’ τη χαρά
Μου το ‘χουν πάρει άλλοι
Γιατί είχα χέρια καθαρά
Και μια καρδιά μεγάλη»

Έντεκα χρόνια μετά, θα δανειστώ τα λόγια ενός εκ των πολλών δημοσιογραφικών παιδιών του, που στήριξε με πατρική αγάπη στη δημοσιογραφία, του Στέλιου Μαρκάκη: «Την ημέρα που έφυγε ο Νικήτας βίωσα το θάνατο του δεύτερου πατέρα μου. Ο Ανδρόνικος με ώθησε σ’ αυτή τη δουλειά, ο Νικήτας μου έμαθε να την αγαπώ και να την υπηρετώ με αρχές, αξίες και κόκκινες γραμμές.
Υπήρξε κάτι πολύ σπάνιο στο σινάφι μας: άνθρωπος χωρίς καμία κακία και καμία υστεροβουλία μέσα του. Μόνο με μια ατέλειωτη διάθεση να προσφέρει, πάντα μ’ ένα μεταδοτικό χαμόγελο έτοιμο να φωτίσει το πρόσωπό του».

Αυτός ακριβώς ήταν ο μπαμπάς μου. Όπως τα γράφει ο Στέλιος. Και μου το υπενθυμίζουν ακόμη και τώρα άνθρωποι που τον γνώρισαν, από άκρη σε άκρη, σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Τους ακούω πάντα με συγκίνηση, αλλά και με το βάρος στις πλάτες μου να αυξάνεται διαρκώς με γεωμετρική πρόοδο. Σκέφτομαι αν θα καταφέρω να μη χάσω τις συντεταγμένες του σε έναν κόσμο σκληρό, όπου οι αξίες και οι αρχές μοιάζουν με μειονέκτημα.

Κλείνω τα δικά μου μάτια και τον ακούω να τραγουδάει το αγαπημένο του δίχτυ. Στους στίχους του Νίκου Γκάτσου βρίσκεται η απάντησή του: «Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής και αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι».
Υπο την καθοδήγησή σου, όμως, μπαμπά μου».