Κανείς δεν παρατήρησε ότι ο ουρανός του Τιτανικού ήταν λάθος. Μόνο ένας αστροφυσικός

Ο κόσμος είδε τον Τιτανικό, δάκρυσε, ξαναείδε τον Τιτανικό, ξαναδάκρυσε. Όλοι μιλούσαν για το πλοίο, το τέλος, τον Τζακ και τη Ρόουζ. Κανείς όμως, ούτε καν οι πιο φανατικοί, δεν στάθηκε σ’ ένα πλάνο: εκεί που η Ρόουζ επιπλέει στο ναυάγιο και κοιτάζει τον νυχτερινό ουρανό. Κανείς, εκτός από έναν αστροφυσικό.

Ο Neil deGrasse Tyson, διάσημος επιστήμονας και λάτρης των λεπτομερειών, παρατήρησε κάτι που πέρασε απαρατήρητο από εκατομμύρια θεατές: τα αστέρια στον ουρανό δεν ήταν σωστά. Δεν ταίριαζαν με τον πραγματικό νυχτερινό ουρανό στον Βόρειο Ατλαντικό, στις 15 Απριλίου 1912, στις 4:20 π.μ. — τη στιγμή που το πλοίο είχε ήδη βυθιστεί και η Ρόουζ πάλευε να επιβιώσει.

Ο Tyson δεν το κράτησε για τον εαυτό του. Έστειλε ένα email στον James Cameron, σκηνοθέτη γνωστό για την τελειομανία του, και του το επεσήμανε με τον δικό του, ελαφρώς σαρκαστικό τρόπο. Ο Cameron, αρχικά ενοχλημένος, απάντησε σε ανάλογο ύφος: “Fine, you son of a bitch, send me the correct stars…”

Κι εκεί ξεκίνησε κάτι απίθανο: ο αστροφυσικός έστειλε τον πραγματικό χάρτη των αστεριών, όπως ακριβώς φαίνονταν εκείνο το λεπτό, εκείνο το πρωινό, σε εκείνο το σημείο του πλανήτη. Και ο Cameron, αντί να το αγνοήσει, το έβαλε στην επανέκδοση της ταινίας το 2012 σε 3D. Ένα και μόνο πλάνο άλλαξε. Για τα μάτια ενός και μόνο ανθρώπου.

Το κοινό δεν το παρατήρησε. Δεν το ζήτησε ποτέ. Δεν το σχολίασε καν. Αλλά ο ουρανός πλέον είναι σωστός. Και σε έναν κόσμο γεμάτο ψέματα, βιασύνες και μπαλώματα, το να αλλάξεις ένα αστρικό φόντο μόνο και μόνο επειδή ένας αστροφυσικός είχε δίκιο, είναι από μόνο του μια πράξη αληθινής τελειότητας.