ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Λίγο μετά τη 1 τη νύχτα, με την εφημερίδα να βρίσκεται ήδη στο πιεστήριο. Κοιτάζω στο pdf το πρωτοσέλιδο και είναι από τις φορές που, έχοντας μείνει μονάχος στο γραφείο, φουσκώνω από υπερηφάνεια.

Διάλεξα τη σωστή δουλειά. Αυτή που με παθιάζει, με κάνει ν’ ανυπομονώ να ξυπνήσω για να δουλέψω ξανά. Τι άσχημα που θα ήταν να έχω περάσει στο Μαθηματικό που ήθελα… Το πρωί ο κόσμος θα πάει στο περίπτερο, θ’ ανοίξει το Sportime και στη σελίδα 3 θα δει το θέμα του Παύλου. Το έγραψε με αγάπη ο Νίκος, από τους ανθρώπους που τον γνώριζαν όσο κανείς. Ο Πάρης μίλησε με κάποια από τα «παιδιά» του.

Το απογευματινό μίτινγκ με τον Γιώργο είχε βγάλει για μία ακόμη φορά ένα θαυμάσιο εικαστικό αποτέλεσμα. Αντάξιο του πρωταγωνιστή. Είχα γράψει στο πρωτοσέλιδο, στα πατήματα του κειμένου του Μπουρλάκη, τον Γιαννακόπουλο ως φυσική συνέχεια του Καλαφάτη. Ποιος είμαι εγώ που, τελικά, τα έφερε η ζωή να γράφω για μύθους; Είναι η στιγμή, μετά από μία δύσκολη ημέρα, που το μυαλό παίζει ζωηρά παιχνίδια. Κι όμως υπάρχουμε, διότι υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι και θα υπάρχουν. Το ΓΙΓΑΝΤΑΣ βγήκε αυθόρμητα. Ισοϋψής των δυσκολιών που η ζωή έφερε εμπρός, για να τους κάνει άφθαστους.

Ανεβάζω στα social media μονάχα το κομμάτι του πρωτοσέλιδου που τον αφορά. Πως θα ήταν η ομάδα που μας μεγάλωσε, αν δεν ασχολούνταν τέτοιοι άνθρωποι; Πως θα ήταν ένα κομμάτι της ζωής μας αν δεν τους είχε κάπου εκεί; Κι ας μην γνωριζόμασταν. Η εικόνα, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, να κατεβαίνει από το αυτοκίνητό του στο ΟΑΚΑ και να δίνει σ’ ένα παιδί που βοηθούσε κάποιες χιλιάδες δραχμές. Το απόγευμα στο Μετς κόντρα στους Αμπελόκηπους, που έβλεπε τον Παναθηναϊκό του Ντομινίκ παρέα με τον κόσμο στην ξύλινη εξέδρα των 2.000 δραχμών!

Το πρωί ξυπνώ και κοιτάζω την τελευταία ανάρτηση. Ανυπομονώντας να πάω στο περίπτερο, να πιάσω στα χέρια το αφιέρωμα για τα 47 χρόνια του Παύλου στον Παναθηναϊκό. Να το δω τυπωμένο, να το διαβάσω για εικοστή φορά, να το κόψω και να το βάλω στο αρχείο. Κοιτώντας στα μηνύματα η παγωμάρα σταματάει τον χρόνο. Η επόμενη ανάρτηση δεν θα είναι για καλό. Τι παιχνίδι έπαιξε η μοίρα; 47 χρόνια ακριβώς μετά. Κι εμείς ένα κομμάτι της, όπως όλο τον προηγούμενο καιρό. Να πρέπει να καταγράψουμε το γεγονός. Γίνεται;

Τη μία ημέρα χαρά κι ανάμνηση… Την επόμενη πένθος. Αυτό που μένει είναι μία διαδρομή ταυτόχρονη με την παιδική ηλικία. Να πηγαίνω σχολείο όλο χαρά, με το κασκόλ στον λαιμό, μετά από νίκες. Να παίρνω ρεπό από τη δουλειά, αργότερα, για να το περάσω στην ψυχοθεραπεία μου. Όταν ο Παύλος ξεκίνησε, όλο αυτό έμοιαζε ανέφικτο να γίνει. Το έκανε εφικτό, όπως αντίστοιχο επίτευγμα παρουσίασε και στην επιχειρηματική του δραστηριότητα. Αν κάτι μπορείς να μάθεις από την τεράστια διαδρομή του ανδρός είναι ότι όλα γίνονται. Αρκεί να είσαι ΓΙΓΑΝΤΑΣ.

Δεν θ’ αρέσει σε πολλούς. Αλλά το έγραφα τόσα χρόνια και θα είναι υποκριτικό να μην το πράξω και σήμερα. Στη γιγάντωση του Παναθηναϊκού, ένας εκ των πανάξιων συνεχιστών του οράματος Καλαφάτη, έκανε ένα λάθος. Η διαχείριση ενός συγκεκριμένου αποθεωτικού συνθήματος έπρεπε να είναι διαφορετική. Εντύπωση ότι το γνώριζε, ίσως απλά να μην αντιλαμβανόταν ότι επιτήδειοι δεν έχουν τη δική του ψυχούλα κι έχτισαν επάνω σ’ αυτό μίσος και μαύρες ημέρες για τον Παναθηναϊκό. Και μία ευχή: Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει όλο το πακέτο να είναι ο συνεχιστής του. Ποτέ δεν είναι αργά ν’ αντιληφθεί πραγματικά την ευλογία που φέρει…