Η τελευταία Αγία Σοφία του ελληνισμού. Τσιμεντώθηκε, αλλοιώθηκε, αλλά δεν ξεχάστηκε
Στην Παναγία Χρυσοκέφαλο στέφονταν αυτοκράτορες και τάφηκαν βασιλείς. Τώρα είναι τζαμί, και το ψηφιδωτό της δάπεδο έχει καλυφθεί με τσιμέντο. Έμεινε όμως στη μνήμη.
Αρχική » Archives for Γρηγόρης Κεντητός » Σελίδα 90
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
Στην Παναγία Χρυσοκέφαλο στέφονταν αυτοκράτορες και τάφηκαν βασιλείς. Τώρα είναι τζαμί, και το ψηφιδωτό της δάπεδο έχει καλυφθεί με τσιμέντο. Έμεινε όμως στη μνήμη.
Φοιτητής της Νομικής, λεπρός, εξόριστος στη Σπιναλόγκα. Ο Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης δεν σιώπησε.
Μετά την ήττα του στη Δυρράχιο, ο Καίσαρας χάθηκε μέσα στα βουνά της Πίνδου και εμφανίστηκε ξαφνικά στα Φάρσαλα, όπου με λιγότερους άνδρες νίκησε τον Πομπήιο και έγινε απόλυτος ηγεμόνας της Ρώμης.
Ένα παλάτι χτισμένο με γαλλική αρχιτεκτονική στη Θεσσαλία, που έκανε τους ταξιδιώτες να νομίζουν ότι βρίσκονται στο Παρίσι. Ήταν το σαράι του Βελή Πασά. Και χάθηκε για πάντα.
Η Κλεοπάτρα Σελήνη δεν ήταν απλώς μια πριγκίπισσα. Ήταν το πιο ισχυρό χαρτί της ελληνιστικής Ανατολής.
Ήταν μια κοπέλα δεμένη σ’ έναν βράχο. Σήμερα είναι αστερισμός. Κι αν κοιτάξεις ψηλά, θα τη δεις ακόμα εκεί, να λάμπει ανάμεσα στα άστρα και να κρύβει μέσα της έναν γαλαξία.
Δεν ήταν στην Αθήνα ούτε στο Ναύπλιο. Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας γράφτηκε στο Άστρος, κάτω από τα δέντρα, από ανθρώπους που πίστεψαν στην Ελλάδα πριν υπάρξει Ελλάδα.
Είχαν δική τους ψήφο στους Δελφούς, πολέμησαν Μακεδόνες και Αιτωλούς, κι όμως η ιστορία τους εξαφανίστηκε. Ποιοι ήταν οι Δόλοπες, ο μυστηριώδης προελληνικός λαός των Αγράφων;
Ξεκίνησε με τίποτα. Έμεινε ορφανός, χρεωκόπησε, μετανάστευσε. Πέθανε πλούσιος στο Λονδίνο και άφησε την περιουσία του σε νοσοκομεία, σχολεία και υποτροφίες για την Ελλάδα. Ο Μαρίνος Κοργιαλένιος δεν είχε παιδιά — είχε αποστολή.
Ήταν Ολυμπιονίκης στην Αθήνα. Κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια το 1896. Το 1945, πέθανε από την πείνα στο στρατόπεδο Τερεζίν. Όχι γιατί πολέμησε. Αλλά γιατί ήταν Εβραίος. Η ιστορία του Γκούσταβ Φλάτοβ πρέπει να ακουστεί.