Η (χρονική) σύμπτωση είναι απίστευτη καθώς ο Παναθηναϊκός και η Αρμάνι Μιλάνο θα αγωνιστούν πάλι πρωταπριλιά αν και πριν από 23 χρόνια οι αναμνήσεις δεν ήταν καλές.

Η (χρονική) σύμπτωση είναι απίστευτη καθώς ο Παναθηναϊκός και η Αρμάνι Μιλάνο θα αγωνιστούν πάλι πρωταπριλιά αν και πριν από 23 χρόνια οι αναμνήσεις δεν ήταν καλές.

Η (χρονική) σύμπτωση είναι απίστευτη καθώς ο Παναθηναϊκός και η Αρμάνι Μιλάνο θα αγωνιστούν πάλι πρωταπριλιά αν και πριν από 23 χρόνια οι αναμνήσεις δεν ήταν καλές.

Προσέξτε: Την 1η Απριλίου του 1998 είχαν αναμετρηθεί στο Μιλάνο οι δύο ομάδες. Ήταν ο επαναληπτικός αγώνας για τα ημιτελικά του Κυπέλλου Σαπόρτα (η τελευταία φορά που έπαιξε ο Παναθηναϊκός σε διοργάνωση εκτός Euroleague). Οι «πράσινοι» με τον Μπάιρον Σκοτ, τον Ντίνο Ράτζα, τον Φραγκίσκο Αλβέρτη και τον Νίκο Οικονόμου, τον Μίχαελ Κοχ και τον Φάνη Χριστοδούλου (ήταν τραυματίας και δεν είχε αγωνιστεί) ήταν φαβορί.

Όχι μόνο για την πρόκριση αλλά για την κατάκτηση του τροπαίου! Μάλιστα το 77-58 με το οποίο είχαν νικήσει στο ΟΑΚΑ τους καθιστούσε σχεδόν σίγουρους για τον τελικό. Δε θα μπορούσε να βρεθεί κάποια ομάδα τότε που  θα νικούσε με διαφορά 20 πόντων τον Παναθηναϊκό.

Η (τότε) Αντέκο Μιλάνο δεν ήταν κακή ομάδα. Και κυρίως είχε έναν παίκτη νικητή και… τσαμπουκά. Που τότε «μπήκε στο μάτι» του Παναθηναϊκού καθώς λίγους μήνες μετά έσπευσε να τον αποκτήσει. Ο λόγος φυσικά για τον Νάντο Τζεντίλε.

Είχε και τον «δικό» μας τον Γιώργο Σιγάλα, του οποίου ο γιος παίζει στο εφηβικό του Παναθηναϊκού και πρόσφατα δηλώθηκε στην Euroleague.

Είχε και τον εξαιρετικό Θερλ Μπέιλι, βετεράνο του NBA με καλή θητεία στην Γιούτα. Που μάλιστα είχε αρχίσει την ευρωπαϊκή του καριέρα τη σεζόν 1994-1995 στον Πανιώνιο του Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Επίσης τον τρομερό ριμπάουντερ, Γουόρεν Κιντ, τους έμπειρους Ιταλούς διεθνείς Κανταρέλο και Πορταλούπι αλλά και τον Σρτζαν Γιοβάνοβιτς- Καραγεωργίου (που τον είχε «ελληνοποιήσει» ο Άρης).

Το Forum ήταν σχεδόν άδειο! Ούτε οι Ιταλοί δεν το πίστευαν. Οι περίπου 200-300 Έλληνες φοιτητές που είχαν μαζευτεί σε ένα πέταλο ήταν περισσότεροι από τους οπαδούς των γηπεδούχων.

Αλλά ο εφιάλτης ήταν μεγάλος για την ελληνική ομάδα.

Από το πρώτο ημίχρονο άρχισαν να φαίνονται τα «κακά μαντάτα»! Οι Ιταλοί ήταν μπροστά με 45-30 και είχαν καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της διαφοράς. Ο Κιντ τους είχε βάλει στα καλάθια, ο Μπέιλι δεν έχανε σουτ, ο Τζεντίλε «έγραφε» από παντού. Ο Σιγάλας (που μετά το ματς αποθεώθηκε από τους λιγοστούς Ιταλούς και άκουσε τα εξ αμάξης από τους Έλληνες) έπαιξε τρομερή άμυνα. Ο Μπάιρον Σκοτ (που έπαιξε τραυματίας) είχε 2/7 σουτ. Ο Ντίνο Ράτζα είχε 5/12 και είχα χάσει ολοκληρωτικά τη μάχη από τον Κιντ (21π-14ρ).

Ο Κώστας Παταβούκας, έμπειρος που είχαν δει πολλά τα μάτια του, με 2 συνεχόμενα τρίποντα και με κραυγές («πάμε ρε, ξυπνήστε») προσπάθησε να αφυπνίσει τους συμπαίκτες του. Όμως η κατηφόρα είχε αρχίσει.

Στο τέλος το Μιλάνο πανηγύρισε το θρίαμβο και με 86-61 προκρίθηκε στον τελικό. Εκεί έγινε εύκολη λεία στην εκπληκτική Ζαλγκίρις της εποχής. Το αναφέρουμε για την ιστορία.

Όμως ο «εφιάλτης» του Παναθηναϊκού δεν είχε τελειώσει. Η πρωταπριλιά δεν «έλεγε» ψέματα. Κανείς δεν το πίστευε αλλά ο Παναθηναϊκός είχε αποκλειστεί! Από μια διοργάνωση που τον θεωρούσαν, πριν καν αρχίσει, σίγουρο τροπαιούχο.

Την επόμενη μέρα στο αεροδρόμιο, κατά την επιστροφή της ομάδας, είχαν συγκεντρωθεί περίπου 100 οπαδοί των «πράσινων». Οι αποδοκιμασίες ήταν έντονες, άγριες… Οι παίκτες δεν «απάντησαν» παρά έφευγαν προς τα αυτοκίνητά τους.

Ο αείμνηστος Τάσσος Στεφάνου, που ήταν αρχηγός αποστολής, σε μια γωνιά έστεκε δακρυσμένος. «Δεν είναι ωραία πράγματα αυτά για τον Παναθηναϊκό» μονολογούσε. «Πρέπει να είμαστε όλοι μαζί. Δε μπορούμε να κάνουμε περίγελο την ομάδα με τέτοια επεισόδια»! Πάντα η φωνή της λογικής και του συναισθήματος μαζί.

Κάποιοι περισσότερο τολμηροί, βλέποντας ότι δεν υπήρχε «απάντηση» από τους παίκτες, αποφάσισαν να πάνε ένα βήμα παραπέρα. Και να πλησιάσουν το αυτοκίνητο του προπονητή της ομάδας, Λευτέρη Σούμποτιτς. Συνέχιζαν τα βρισίδια.

Ο Ντίνο Ράτζα…, τρελάθηκε. «Δε μπορούσα να βλέπω να βρίζουν τον προπονητή μπροστά στη σύζυγό του» είπε μετά. Έβγαλε το μπουφάν του κι άρχισε να κινείται απειλητικά προς τους… 3-4 τολμηρούς που πίστευαν ότι δε θα τους απαντήσουν ποτέ. Οι οποίοι βέβαια άρχισαν να τρέχουν πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ο Κροάτης πέταξε μερικά μεγαλοπρεπή «F**k you» πριν τελικά τον ηρεμήσει ο Σούμποτιτς και τον βάλει μέσα στο αυτοκίνητο.

Λίγες μέρες αργότερα, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ (3-2 σε τρομερή σειρά τελικών) κι επέστρεψε στην κορυφή μετά από 14 χρόνια.

Το αεροδρόμιο είχε «ξεχαστεί»; Μάλλον όχι, αν σκεφτούμε τι έγινε την επόμενη χρονιά μετά τον αποκλεισμό από την Φορτιτούντο.

Όμως 23 χρόνια μετά το… αεροδρόμιο έχει ήδη ξεχαστεί. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού είναι κοντά στην ομάδα, ακόμα και μετά από ήττες, από αποκλεισμούς κι απώλειες τίτλων.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος από την εποχή Παύλου και Θανάση Γιαννακόπουλου και Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Για τον Λευτέρη Σούμποτιτς ήταν άλλες εποχές. Άγριες… Ο Παναθηναϊκός είχε 14 χρόνια να πάρει το πρωτάθλημα. Όλοι ήθελαν τίτλους ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ σε εποχές κυριαρχίας του Ολυμπιακού.

Όμως ο «Πίξι» πιστώνεται μεγάλο μερίδιο της εξέλιξης του Παναθηναϊκού. Διότι κατάφερε να αποβάλλει από την ομάδα τη νοοτροπία της μιζέριας και της αποποίησης ευθυνών. Της διαρκούς αναζήτησης άλλοθι.

Πήρε μια ομάδα που έψαχνε δικαιολογίες μετά από απώλειες. Κι έπεισε τους πάντες ότι η απογοήτευση και τα άσχημα περιστατικά (όπως αυτό στο αεροδρόμιο) πρέπει να συσπειρώνουν την ομάδα και όχι να τη «σπάνε» σε κομμάτια. Όπου ο ένας θα έριχνε ευθύνες στον άλλον…