Ο Παναθηναϊκός μπορεί γιατί το… πάει καλά!

Το είχα γράψει (λίγο πιο δειλά είναι η αλήθεια) πριν από 4 μέρες και με κίνδυνο να εκτεθώ, θα το επαναλάβω και θα το αναλύσω: Δεν ξέρω αν θα προκριθεί ο Παναθηναϊκός στο φάιναλ φορ αλλά φέτος, κατά την ταπεινή μου άποψη τουλάχιστον, έχει μπει στον σωστό δρόμο αντιμετώπισης της σειράς. Και του δίνω πολλές πιθανότητες.

Ξέρω… Θα αντιμετωπίσει την πρωταθλήτρια Ευρώπης, μια σπουδαία ομάδα, ποιοτική κι έμπειρη. Με έναν προπονητή που όπως πολύ εύστοχα τόνισε ο Ντούσαν Ιβκοβιτς, ξέρει να έχει έτοιμη την ομάδα του στις κρίσιμες στιγμές.

Θεωρητικά ο Παναθηναϊκός δεν είναι το φαβορί. Ομως τα μηνύματα που στέλνει φέτος η ομάδα του Ρικ Πιτίνο είναι σαφώς καλύτερα από τις δύο προηγούμενες σεζόν.

Η πίεση και η υπερβολή

Τις τελευταίες δύο σεζόν, όταν ο Παναθηναϊκός είχε το πλεονέκτημα έδρας απέναντι σε Φενέρμπαχτσε και Ρεάλ Μαδρίτης, είχε αναπτυχθεί τόσος θόρυβος και υπήρχε τόση ένταση ώστε αναρωτιόμασταν πόσο θα άντεχαν οι παίκτες. Για να το εξηγήσω περισσότερο, υπήρχαν αμφιβολίες για το αν θα κατόρθωνε να σηκωθεί η ομάδα αν κάτι… στράβωνε. Υπήρξε τόσος φανατισμός και τόση… υπερβολή που καταπλάκωσαν την ομάδα.

Κανείς δεν έμπαινε στη λογική ερμηνεία ότι τόσο η Φενέρμπαχτσε όσο και η Ρεάλ Μαδρίτης, έστω και με μειονέκτημα έδρας ήταν καλύτερες ομάδες από τον Παναθηναϊκό. Αλλωστε μετά αναδείχθηκαν  πρωταθλήτριες.

Ενα πελώριο… ΠΡΕΠΕΙ

Ξαφνικά οι παίκτες του Παναθηναϊκού βρέθηκαν μ’ ένα πελώριο ΠΡΕΠΕΙ στις πλάτες τους και με τη λογική ότι ΑΝ ΔΕΝ περνούσαν στο φάιναλ φορ η χρονιά θα έβγαινε αποτυχημένη. Ετσι, χωρίς λόγο… Μόνο και μόνο επειδή υπήρχε δίψα για φάιναλ φορ!

Ταυτόχρονα η ομάδα μπήκε στη μέση ενός αδικαιολόγητου πολέμου (επικοινωνιακού και μη) με την Ευρωλίγκα λες και άπαντες ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ αναζητούσαν άλλοθι σε περίπτωση αποκλεισμού. Τελικά τι έφταιγε; Τα σενάρια για Ομπράντοβιτς- Μπασκόνια- Ζαλγκίρις τη μια χρονιά, η Ευρωλίγκα και ο Μπέρτομέου την άλλη ή μήπως οι αντίπαλοι ηταν όντως καλύτεροι;

Στη σωστή κατεύθυνση

Ο Παναθηναϊκός φέτος βρέθηκε από τον δρόμο του πουθενά στην σωστή κατεύθυνση και ο Ρικ Πιτίνο έχει το αποκλειστικό μερίδιο σ’ αυτή την αλλαγή. Το τι έκανε και τι όχι το έχουμε αναλύσει. Ομως ο τρόπος με τον οποίο εμψυχώνει και δίνει κίνητρα στους παίκτες του (πέρα φυσικά από τη δουλειά) είναι μοναδικός.

Και όλα αυτά με στεγανά! Χωρίς να βγαίνει προς τα έξω τίποτα, χωρίς υπερβολή, αλλά με σιγουριά, ηρεμία, συγκέντρωση. Χωρίς αλαζονεία αλλά με αυτοπεποίθηση. Χωρίς παράλογες καταστάσεις αλλά με αυτογνωσία.

Περιμένουν πως και πως

Ο Παναθηναϊκός του Πιτίνο δεν μου δίνει την εντύπωση ότι ακόμα κι αν χάσει δύο ματς στην Μαδρίτη θα τα παρατήσει στο τρίτο ή αν χρειαστεί στο τέταρτο ή το πέμπτο. Είναι μια ομάδα που σου βγάζει την βεβαιότητα ότι θα κάνει τους Μαδριλένους να… φτύσουν αίμα αν θέλουν να νικήσουν.  Είναι μια ομάδα που βλέπεις τους παίκτες της να περιμένουν πως και πως τον επόμενο αγώνα.

Και είναι ένας προπονητής, ο οποίος στα 66 του χρόνια έχει το κίνητρο και την όρεξη 20χρονου. Που έφτασε ψηλά και θεωρείται προπονητικός θρύλος ακριβώς επειδή σέβεται τη δουλειά και την προσωπικότητά του.

Συμπερασματικά

Στα δικά μου μάτια, λοιπόν, ο φετινός Παναθηναϊκός έχει περισσότερες πιθανότητες από τις τελευταίες δύο σεζόν, να πετύχει κάτι καλό στα πλέι οφ. Κι ας ακούγεται παράλογο σε πολλούς. Εχει μπει στο σωστό μονοπάτι, μακριά από υπερβολές, παροξυσμό, εγωκεντρισμούς και λογική… είμαστε οι εξάστεροι και είστε στα δέντρα…

Γιατί όπως ανέφερα παραπάνω, ο Πιτίνο έβγαλε προς τα έξω την μεγαλύτερη αρετή: Την αυτογνωσία.