Αυτή είναι η νέα μόδα στα θέατρα. Οι ηθοποιοί παίζουν μεθυσμένοι και το κοινό πίνει μαζί τους

Μέσα σε ένα μπαρ της Νέας Υόρκης, τα φώτα χαμηλώνουν. Ένας ηθοποιός ανεβαίνει στη σκηνή και πίνει πέντε σφηνάκια στη σειρά. Στη συνέχεια, ντυμένος Άμλετ, ξεκινάει να μονολογεί. Δίπλα του, οι υπόλοιποι ηθοποιοί προσπαθούν να ακολουθήσουν το έργο, ενώ το κοινό πίνει κοκτέιλ, γελάει και – κάποιες φορές – παίζει κι αυτό ρόλους επί σκηνής.

Αυτό είναι το «Drunk Shakespeare», μια παράσταση που έχει ξεπεράσει τις 2.000 εμφανίσεις και έχει μετατρέψει τον Σαίξπηρ σε εμπειρία bar theater. Η βασική ιδέα είναι απλή και ριψοκίνδυνη: κάθε βράδυ, ένας από τους ηθοποιούς μεθάει εσκεμμένα πριν την έναρξη του έργου. Το αποτέλεσμα; Κωμωδία, χάος, αυτοσχεδιασμός – και θεατρική μαγεία που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο.

Το μεθυσμένο μέλος του θιάσου φωνάζει «Drunk Point of Order!» και αλλάζει τους κανόνες του έργου, επιβάλλοντας προκλήσεις και διακοπές. Οι υπόλοιποι προσπαθούν να κρατήσουν το κείμενο όρθιο, ενώ ο Άμλετ μπορεί να σταματήσει για να ραπάρει ή να κεράσει σφηνάκια στον πρώτο θεατή που γελάει.

Κάποιες βραδιές, η παράσταση εξελίσσεται σε περιήγηση: οι ηθοποιοί πηγαίνουν από μπαρ σε μπαρ και σε κάθε στάση παίζουν μία σκηνή. Το κοινό, με ποτήρια στο χέρι, τους ακολουθεί σαν περιφερόμενος θίασος του 21ου αιώνα. Το concept επαναλαμβάνεται με ελαφρές παραλλαγές και σε άλλες ομάδες όπως το “Shotspeare” ή το “Shakesbeer”, όπου το κοινό μπορεί να φωνάξει τη λέξη-κλειδί και να αναγκάσει το καστ να πιει επί τόπου.

Στον πυρήνα του, το «μεθυσμένο θέατρο» δεν είναι απλώς αστείο. Είναι και ένα απρόσμενα επιτυχημένο μέσο για να φέρει νέους ανθρώπους πιο κοντά στα έργα του Σαίξπηρ. Να δείξει πως ο Άμλετ, η Λαίδη Μάκβεθ ή ο Οθέλλος δεν χρειάζεται να μιλούν μόνο από σκηνές της Όπερας. Μπορούν να εμφανιστούν και δίπλα στο πάσο ενός bartending, ανάμεσα σε παγάκια και ήχους από shaker.

Η προειδοποίηση των δημιουργών υπάρχει και είναι ξεκάθαρη: «Οι ηθοποιοί μας είναι επαγγελματίες. Πίνουν υπό παρακολούθηση. Το μέτρο διασκεδάζει. Η υπερβολή καταστρέφει». Αλλά μέχρι τότε, το κοινό γελά, χειροκροτεί και – πάνω απ’ όλα – αποστηθίζει Σαίξπηρ. Έστω και με gin tonic στο χέρι.