Αυτήν εγκατέλειψε ο Μάρκος Αντώνιος για την Κλεοπάτρα. Ο λαός όμως την λάτρεψε σαν αυτοκράτειρα.
Ήταν αδερφή του Αυγούστου και σύζυγος του Αντωνίου. Εκείνος την πρόδωσε για την Κλεοπάτρα. Ο λαός όμως την λάτρεψε, και το κράτος την προστάτευσε με νόμο.
Δεν ούρλιαξε, δεν ζήτησε εκδίκηση, δεν αποποιήθηκε τον πόνο της. Όταν ο Μάρκος Αντώνιος την παράτησε για την Κλεοπάτρα, η Οκταβία δεν είπε λέξη. Στεκόταν σιωπηλή, με βλέμμα περήφανο και πένθιμο, και κουβαλούσε την ταπείνωσή της όπως οι Ρωμαίοι κουβαλούσαν τις λεγεώνες τους. Ακίνητη. Με αξιοπρέπεια.
Ήταν αδελφή του Οκταβιανού, του μελλοντικού Αυγούστου, και σύζυγος του Αντωνίου από το 40 π.Χ., σε έναν πολιτικό γάμο που σφράγιζε τη συμμαχία Ανατολής και Δύσης. Εκείνη προσπάθησε να κρατήσει την ένωση ζωντανή. Του έστειλε στρατεύματα, του στάθηκε σε ήττες, του μεγάλωσε τα παιδιά – ακόμα και παιδιά του από άλλες γυναίκες. Εκείνος όμως διάλεξε την εξωτική γοητεία της βασίλισσας του Νείλου.
Η εγκατάλειψη της Οκταβίας δεν ήταν ένα ερωτικό σκάνδαλο. Ήταν ένα γεωπολιτικό ρήγμα. Όταν ο Αντώνιος χώρισε επίσημα την Οκταβία και αναγνώρισε ως νόμιμη σύζυγο την Κλεοπάτρα, ο Οκταβιανός βρήκε την τέλεια αφορμή. Στον ρωμαϊκό λαό δεν μίλησε για εξουσία ή εδάφη, αλλά για την ατιμασμένη του αδερφή. Και οι πολίτες εξαγριώθηκαν. Δεν θα πολεμούσαν έναν στρατηγό· θα πολεμούσαν έναν προδότη.
Μετά τη νίκη του Οκταβιανού, η Οκταβία δεν μπήκε σε σκιές, όπως άλλες χήρες της εποχής. Ο αδερφός της της έδωσε κάτι πρωτοφανές: πλήρη οικονομική ανεξαρτησία, αξίωμα που ξεπερνούσε κάθε ρωμαϊκή γυναίκα και έναν νόμο που τιμωρούσε με φυλάκιση οποιονδήποτε τολμούσε να την προσβάλει. Ήταν η πρώτη φορά που μια γυναίκα στη Ρώμη προστατευόταν με τέτοιο τρόπο.
Η Οκταβία έγινε το αντίπαλο είδωλο της Κλεοπάτρας: όχι σαγήνη, αλλά αρετή. Όχι ίντριγκα, αλλά πίστη. Όχι αυτοκρατορική πόζα, αλλά σιωπηλό μεγαλείο. Οι Ρωμαίοι την λάτρεψαν. Οι ιστορικοί την σέβονται. Και ο νόμος του Αυγούστου είναι ο ύστατος φόρος τιμής: ένα ολόκληρο κράτος όρθιο, για να την προστατεύει από κάθε προσβολή.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
