Άλλαξαν το όνομα της ταινίας, το έκαναν Πέτρα μετά την τεράστια επιτυχία του “Άνοιξε Πέτρα”

Όταν βγήκε στις αίθουσες το 1968 η ταινία «Γοργόνες και Μάγκες», κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως ένα τραγούδι της θα έφτανε να ξεπεράσει το ίδιο το φιλμ. Και πως τελικά, ο τίτλος της ταινίας θα άλλαζε εξαιτίας του. Το «Άνοιξε Πέτρα», με τη φωνή της Μαρινέλλας, δεν ήταν απλώς ένα ακόμα τραγούδι μέσα στο γνωστό μοτίβο του ελληνικού μιούζικαλ. Ήταν κάτι παραπάνω.

Ο στίχος, η μουσική, η ερμηνεία — όλα συντονίστηκαν σε ένα σημείο που άγγιζε καρδιές. Δεν υπήρχε σκηνή που να συνοδεύει το τραγούδι τόσο συγκλονιστικά όσο η ίδια του η μελωδία. Και όμως, η ταινία είχε κι άλλες επιτυχίες. Τον Γιάννη Πουλόπουλο να τραγουδάει το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι». Τη Μάρθα Καραγιάννη στο τραγουδιστικό της ντεμπούτο. Τον Δαλιανίδη να φτιάχνει άλλη μία ταινία-σφραγίδα της εποχής.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε νησί, όπου οι «μάγκες» των πόλεων μπλέκουν με τις «γοργόνες» του τουρισμού, σε ένα μπλέντερ συμφερόντων, έρωτα και ανάπτυξης. Σκηνές από την Ύδρα, φλερτ, παρεξηγήσεις και χαμόγελα — ό,τι έπρεπε για ένα έγχρωμο καλοκαιρινό μιούζικαλ. Κι όμως, ενώ η ταινία είχε όλα τα συστατικά της επιτυχίας, ήταν το «Άνοιξε Πέτρα» που την τρύπησε με το δικό του βάθος.

Ο κόσμος έβγαινε από τον κινηματογράφο σιγοτραγουδώντας το τραγούδι, όχι την ταινία. Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί έπαιζαν ξανά και ξανά το κομμάτι. Στους δίσκους, στις κασέτες, στα γλέντια, το τραγούδι έμεινε. Η ταινία πέρασε, αλλά το «Άνοιξε Πέτρα» έγινε διαχρονικό. Τόσο πολύ, που όταν προβλήθηκε ξανά το φιλμ, δεν το είπαν πια «Γοργόνες και Μάγκες». Το είπαν «Η Πέτρα».

Ήταν μία από τις σπάνιες φορές που το soundtrack άλλαξε την πορεία ενός τίτλου. Όχι γιατί το ήθελε ο σκηνοθέτης. Αλλά γιατί το απαίτησε η μνήμη του κοινού. Γιατί μερικά τραγούδια δεν μένουν απλώς στο αυτί. Μένουν σαν σφραγίδα στην εποχή τους. Και σε αυτή την περίπτωση, η πέτρα δεν έκλεισε ποτέ.