Αν κάνεις λάθος, θα σε θεωρήσουν αγενή. Πώς πρέπει να παίρνεις στην Ιαπωνία τα δώρα και τις επαγγελματικές κάρτες.

Στην Ιαπωνία, η λεπτομέρεια δεν είναι τυπικότητα. Είναι ουσία. Ο τρόπος που παίρνεις ένα δώρο ή μια επαγγελματική κάρτα δεν είναι απλώς χειρονομία, αλλά ένδειξη χαρακτήρα, σεβασμού και αξιοπρέπειας. Αν το κάνεις σωστά, δείχνεις ότι ξέρεις να σέβεσαι. Αν το κάνεις λάθος, μπορεί να μη σου το πουν, αλλά θα σε κατατάξουν στους απρόσεκτους, στους αγενείς, στους “ανισόρροπους” της λεπτότητας.

Όταν σου δίνουν ένα δώρο στην Ιαπωνία, το σωστό είναι να το παραλάβεις με τα δύο σου χέρια. Όχι με το ένα, όχι αφηρημένα, όχι βιαστικά. Τα χέρια σου πρέπει να είναι ανοιχτά, σταθερά, και να κρατήσουν το αντικείμενο σαν να κρατάς κάτι ιερό. Πολλοί Ιάπωνες συνοδεύουν την κίνηση με μια ελαφριά υπόκλιση. Αν δώσεις ή πάρεις δώρο με ένα χέρι, χωρίς προσοχή, θεωρείται προσβολή – όχι επειδή δεν είσαι καλός άνθρωπος, αλλά επειδή δεν μπήκες στον κόπο να δείξεις σεβασμό.

Ακόμα πιο αυστηρός είναι ο κανόνας με τις επαγγελματικές κάρτες, τις περίφημες meishi. Η κάρτα δεν είναι απλώς ένα χαρτί. Είναι ο φορέας της ταυτότητάς σου. Όταν κάποιος σου δίνει την κάρτα του, πρέπει να την παραλάβεις με τα δύο χέρια, κοιτώντας την προσεκτικά, σαν να διαβάζεις κάτι πολύτιμο. Μην τη βάλεις κατευθείαν στην τσέπη. Μην την πετάξεις πάνω στο τραπέζι. Μην γράψεις πάνω της. Όλα αυτά είναι σημάδια ακραίας αγένειας στην ιαπωνική κουλτούρα.

Αν θέλεις να την τοποθετήσεις, κάνε το ήπια, σε προσεκτικό μέρος, συχνά πάνω σε ειδική θήκη ή μπροστά σου στο τραπέζι — δείχνοντας πως αναγνωρίζεις ποιος είναι ο άλλος και τι θέση έχει. Είναι μια μικρή ιεροτελεστία που για τον Ιάπωνα σημαίνει ότι τον παίρνεις στα σοβαρά.

Όλα αυτά ίσως φαίνονται υπερβολικά σε κάποιον δυτικό. Στην Ιαπωνία όμως, οι λεπτομέρειες είναι γλώσσα, αξία και κουλτούρα μαζί. Δεν χρειάζεται να μιλάς τέλεια ιαπωνικά για να δείξεις σεβασμό. Αρκεί να πάρεις σωστά μια κάρτα. Ή ένα δώρο. Με τα δύο σου χέρια.