Απο γραμματέας στην αμερικανική πρεσβεία σε σταρ του τραγουδιού. Πέθανε μόνη, η Βλαχοπούλου πλήρωσε την κηδεία της

Γεννήθηκε το 1933 στη Θεσσαλονίκη, κόρη στρατηγού. Η ζωή της ξεκίνησε με πειθαρχία και ασφάλεια. Η ίδια όμως ήθελε κάτι άλλο. Έγινε γραμματέας στην αμερικανική πρεσβεία, ένα σταθερό επάγγελμα με προοπτικές. Αλλά βαθιά μέσα της υπήρχε κάτι ανήσυχο. Δεν ήταν η καριέρα που την περίμενε – ήταν η σκηνή.

Το 1963 την ακούει για πρώτη φορά το ευρύ κοινό στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το τραγούδι “Πού πάτε κύριε” παίρνει βραβείο. Η φωνή της ξεχωρίζει: καθαρή, αισθαντική, με κάτι αυθεντικά μεσογειακό. Μέσα στη δεκαετία του ’60 γίνεται ένα από τα πιο φωτεινά ονόματα της εποχής. Ηχογραφήσεις, φεστιβάλ, συνεργασίες με Χιώτη και Πλέσσα.

Το 1966, η Λόλα Τσακίρη κερδίζει το πρώτο βραβείο στο διεθνές φεστιβάλ της Βηρυτού με το “Εδώ τελειώνει ο ουρανός”. Δεν είναι απλώς μια τραγουδίστρια πλέον. Είναι εκπρόσωπος της Ελλάδας στο εξωτερικό. Η παρουσία της στη σκηνή έχει δύναμη, φινέτσα, τρυφερότητα. Είναι η γυναίκα που συνδυάζει το λαϊκό με το κοσμοπολίτικο.

Μέσα στη δεκαετία του ’70 εμφανίζεται στο θέατρο και στην τηλεόραση. Δεν ήταν μόνο τραγουδίστρια. Ήταν περσόνα. Έμπαινε σε ρόλους με φυσικότητα, φλέρταρε με το είδος του καμπαρέ. Όμως όσο περνούσαν τα χρόνια, η λάμψη ξεθώριαζε. Οι δίσκοι λιγόστευαν. Οι πίστες άλλαζαν. Η φωνή της δεν χωρούσε πια στο νέο σκηνικό.

Το καλοκαίρι του 1981 τραγουδά στις γιορτές κρασιού στο Δαφνί. Ήταν η τελευταία της εμφάνιση. Την επόμενη άνοιξη, νοσηλεύεται στο νοσοκομείο “Σωτηρία”. Χωρίς προβολείς, χωρίς παρέα. Πέθανε μόνη, στις 2 Απριλίου 1982, σε ηλικία 49 ετών. Κανείς δεν ήξερε. Ούτε δίσκοι, ούτε τίτλοι, ούτε επετειακά αφιερώματα.

Όταν έγινε η κηδεία της, δεν υπήρχαν χρήματα. Τότε, εμφανίστηκαν αυτοί που είχαν μοιραστεί σκηνές μαζί της. Η Ρένα Βλαχοπούλου, η Ελένη Προκοπίου, ο Κώστας Βενετσάνος και άλλοι έκαναν έρανο για να την αποχαιρετήσουν όπως άξιζε. Σιωπηλά. Ανθρώπινα. Όπως γίνεται μόνο με όσους πραγματικά άφησαν κάτι πίσω τους.