Από πού βγήκε το όνομα Adidas και ποιος ήταν ο άνθρωπος που έφτιαχνε παπούτσια στο γκαράζ του

Το 1924, σε μια μικρή γερμανική πόλη που λεγόταν Χερτζογκενάουραχ, ένας νεαρός με το όνομα Άντολφ Ντάσλερ έστησε μαζί με τον αδερφό του ένα μικρό εργαστήριο υποδημάτων. Ήταν φτιαγμένο κυριολεκτικά στο πίσω μέρος του σπιτιού τους — ένα γκαράζ, μια ραπτομηχανή, μερικά κομμάτια δέρμα και πολλή ιδέα. Τον φώναζαν «Άντι». Είχε εμμονή με το να φτιάχνει παπούτσια που να μην ακούγονται όταν τρέχεις.

Χρόνια αργότερα, το μικρό του όνομα, Adi, και το επίθετό του, Dassler, ενώθηκαν σε μια λέξη: Adidas. Δεν είναι ξενική λέξη. Δεν είναι κάτι επινοημένο από διαφημιστική. Είναι απλώς ένα όνομα — μικρό, οικογενειακό, αλλά προορισμένο να γίνει παγκόσμιο. Adi + Das = Adidas.

Ο Dassler δεν ήταν απλώς τσαγκάρης. Ήταν τελειομανής. Είχε εμμονή με την εφαρμογή, με την απόδοση, με το πώς πατάει το πόδι στο έδαφος. Έφτιαχνε διαφορετικά παπούτσια για διαφορετικά αθλήματα, όταν οι περισσότεροι έκαναν ένα μοντέλο για όλα. Το 1936 κατάφερε να πείσει τον Τζέσε Όουενς να φορέσει παπούτσια δικής του κατασκευής στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου. Ο Όουενς κέρδισε τέσσερα χρυσά. Και η Adidas κέρδισε την πρώτη της θέση στην παγκόσμια ιστορία του αθλητισμού — πριν καν γίνει brand.

Μετά τον πόλεμο, ο Άντι και ο αδερφός του Ρούντι χωρίστηκαν. Ο ένας κράτησε το εργοστάσιο και το όνομα. Ο άλλος έφυγε και ίδρυσε την Puma. Από δύο αδέρφια που έφτιαχναν παπούτσια δίπλα-δίπλα στο ίδιο γκαράζ, προέκυψαν δύο αυτοκρατορίες αθλητικών ειδών που μέχρι και σήμερα παλεύουν για την κορυφή.

Το λογότυπο με τις τρεις γραμμές έγινε συνώνυμο της κίνησης, της ταχύτητας και της κουλτούρας του δρόμου. Το όνομα Adidas δεν είναι πια απλώς συντομογραφία ενός ανθρώπου. Είναι ολόκληρη εποχή. Αλλά πίσω του, πάντα θα υπάρχει ένας τύπος με ρολόι στο χέρι και μετρική ταινία στον λαιμό, που έραβε παπούτσια σε ένα γκαράζ, προσπαθώντας να φτιάξει το τέλειο βήμα.