Δεν ήθελα να με θαυμάζουν, ήθελα να με ακούνε Η ηθοποιός που άφησε τον κινηματογράφο για να μιλάει στα παιδιά
Η ηθοποιός που άφησε πίσω τη δόξα του σινεμά για να μιλήσει με ειλικρίνεια στα παιδιά μέσα από το Θέατρο Πόρτα. Μια σπάνια διαδρομή με αφοσίωση και σεβασμό.
Όταν τη ρωτούσαν γιατί εγκατέλειψε την καριέρα της στον λαμπερό κινηματογράφο για να αφιερωθεί στο παιδικό θέατρο, η Ξένια Καλογεροπούλου είχε μόνο μία απάντηση: «Δεν ήθελα να με θαυμάζουν, ήθελα να με ακούνε». Και αυτή η φράση, ίσως περισσότερο από κάθε βιογραφικό στοιχείο, είναι εκείνη που την χαρακτηρίζει καλύτερα.
Γεννημένη το 1936 στην Αθήνα, με θείο τον μεγάλο Γιώργο Παππά, σπούδασε στο Λονδίνο και ανέβηκε για πρώτη φορά στο σανίδι το 1956 στη Γαλλία. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’50, γοητεύοντας το κοινό με το ήθος και την ερμηνεία της. Έφτασε να αποσπά βραβεία, να πρωταγωνιστεί σε επιτυχίες όπως το «Γάμος αλά ελληνικά», και να θεωρείται από τα πιο λαμπερά πρόσωπα του ελληνικού σινεμά.
Όμως κάτι έλειπε. Κάτι δεν της αρκούσε. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στράφηκε σε αυτό που κανείς τότε δεν θεωρούσε σπουδαίο: το παιδικό θέατρο. Έγραψε έργα, μετέφρασε, σκηνοθέτησε, και ίδρυσε το Θέατρο «Πόρτα», δίνοντας στέγη στην «Παιδική Σκηνή», που μετέπειτα ονομάστηκε «Μικρή Πόρτα». Ήταν η πρώτη που αντιμετώπισε το παιδικό κοινό με σεβασμό, ισότιμα. Χωρίς χαζά τραγουδάκια και φτηνές ιστορίες. Ήθελε να τους μιλήσει για τον Οδυσσέα, για τη ζωή, για τα δύσκολα.
Η ίδια έλεγε πως τα παιδιά, όταν κάθονται στο θέατρο, δεν κάνουν έκπτωση στην προσοχή τους. Αν τους πεις ψέματα, αν τους φερθείς αφ’ υψηλού, θα σε τιμωρήσουν με ανία. Αν όμως τους πεις την αλήθεια, θα σε προσέχουν περισσότερο απ’ όλους. Και αυτό ακριβώς έκανε.
Τα έργα της όπως το «Οδυσσεβάχ» και το «Σκλαβί» αγαπήθηκαν όσο λίγα, ενώ έλαβε και το Βραβείο Κάρολος Κουν για την προσφορά της. Παράλληλα, άφησε το στίγμα της στην τηλεόραση με το «Ζωντανό Σταυρόλεξο» και την «Τηλεοπτική Τρίλιζα», δύο πρωτότυπα για την εποχή τηλεπαιχνίδια.
Η ζωή της Ξένιας Καλογεροπούλου είναι μια σιωπηλή επανάσταση. Επέλεξε το δύσκολο, το ειλικρινές, το ανθρώπινο. Άφησε πίσω την εύκολη δόξα και έδωσε φωνή στα παιδιά που την άκουγαν με μάτια ορθάνοιχτα.
Γιατί τελικά, ίσως να είναι πολύ πιο σπουδαίο να σε ακούει ένα παιδί, παρά να σε θαυμάζει ένας ενήλικας.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
