Δεν τον άφηναν να σπουδάσει γιατί ήταν μαύρος. Έγινε ένας από τους μεγαλύτερους εφευρέτες της Αμερικής.
Γεννήθηκε σκλάβος, τον απέκλειαν από παντού. Όμως κατάφερε να δημιουργήσει εκατοντάδες εφευρέσεις και να αλλάξει τον κόσμο με ένα φιστίκι.
Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον Κάρβερ γεννήθηκε γύρω στο 1864, σε μια φάρμα σκλάβων στο Μιζούρι. Δεν ήξερε ούτε την ακριβή του ημερομηνία γέννησης. Ο πατέρας του σκοτώθηκε πριν γεννηθεί και η μητέρα του απήχθη από δουλεμπόρους. Έμεινε πίσω άρρωστος, αδύναμος και μαύρος, σε μια χώρα που μόλις είχε τελειώσει ο Εμφύλιος Πόλεμος αλλά όχι ο ρατσισμός.
Από μικρός είχε πάθος με τη μάθηση. Πήγαινε με τα πόδια σε σχολεία που δέχονταν μαύρους. Έκανε θελήματα για να πληρώνει τα βιβλία του. Όταν κατάφερε να γίνει δεκτός στο Highland University, τον απέρριψαν μόλις έμαθαν ότι ήταν Αφροαμερικανός. Δεν τα παράτησε. Έψαχνε παντού σχολεία. Μέχρι που έφτασε στο Tuskegee Institute.
Το Tuskegee Institute στην Αλαμπάμα ήταν από τα πρώτα πανεπιστήμια για μαύρους στην Αμερική. Εκεί έμεινε όλη του τη ζωή. Δίδασκε αγρότες, βοηθούσε φτωχούς, κι έκανε κάτι αδιανόητο: άρχισε να δημιουργεί προϊόντα για να σώσουν τον Νότο. Όχι από βαμβάκι. Από φυστίκια, γλυκοπατάτες και άλλα παραμελημένα φυτά.
Δημιούργησε περισσότερα από 300 προϊόντα μόνο από φιστίκια. Αλεύρι, μελάνι, μονωτικά, σαπούνια, βούτυρα, κρέμες, κόλλες, συνθετικό καουτσούκ, και πολλά ακόμα. Έφτιαξε 118 από γλυκοπατάτες. Όμως δεν του άρεσε να κρατά πατέντες. Ήθελε να δίνει τις γνώσεις του ελεύθερα. Είχε πει: «Ο Θεός μου τις έδωσε. Δεν είναι δικές μου.»
Η φήμη του μεγάλωσε. Ο Ρούσβελτ τον κάλεσε στον Λευκό Οίκο. Του πρότειναν να γίνει εκατομμυριούχος. Δεν δέχτηκε. Έμεινε στο μικρό του εργαστήριο, φτιαγμένο με σύρματα, παλιά ποτήρια και τενεκέδες. Του έστελναν γράμματα με τη διεύθυνση: George Carver, USA. Και έφταναν.
Ο Κάρβερ πίστευε ότι η επιστήμη πρέπει να υπηρετεί. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν απέκτησε περιουσία. Έλεγε ότι «η εκπαίδευση είναι ο χρυσός της φτωχής φυλής μου». Όταν πέθανε το 1943, το Κογκρέσο των ΗΠΑ τον τίμησε ως ήρωα. Το όνομά του μπήκε σε σχολεία, λεωφόρους και μουσεία. Και πάνω απ’ όλα, στις καρδιές των Αφροαμερικανών.
Δεν άφησε πίσω του εργοστάσια. Ούτε παγκόσμιες εταιρείες. Άφησε τη γνώση ότι ένας μαύρος που γεννήθηκε χωρίς τίποτα, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο με ένα φιστίκι. Και να μείνει στην ιστορία χωρίς να ζητήσει τίποτα πίσω.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
