Έβαλαν τραυλό ηθοποιό να κάνει το τραυλό γουρουνάκι και τους κόστισε ο κούκος αηδόνι. Τι έκαναν τελικά;

Στην αρχή της δεκαετίας του 1930, ο αμερικανικός κινηματογράφος κινιόταν ήδη προς την εποχή του ήχου, και οι εταιρείες animation προσπαθούσαν να ξεχωρίσουν με χαρακτήρες που δεν ήταν απλώς αστείοι, αλλά και φωνητικά αξέχαστοι. Κάπως έτσι γεννήθηκε και ο Porky Pig, το μικρό γουρουνάκι που έγινε σύμβολο των Looney Tunes. Αλλά πίσω από την αθώα, γελαστή φωνούλα του με το χαρακτηριστικό “τ-τ-τ-that’s all folks!” κρύβεται μια σχεδόν απίστευτη ιστορία: ο πρώτος ηθοποιός που τον ενσάρκωσε είχε πραγματικό τραύλισμα, και αυτό, όσο αληθινό κι αν ακουγόταν στο μικρόφωνο, παραλίγο να διαλύσει ολόκληρη την παραγωγή.

Ο ηθοποιός λεγόταν Joe Dougherty. Ήταν ένας άγνωστος φωνητικός ερμηνευτής από την Αϊόβα που βρέθηκε στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Οι υπεύθυνοι της Warner Bros., εντυπωσιασμένοι από το αυθεντικό του τραύλισμα, θεώρησαν πως βρήκαν τον ιδανικό άνθρωπο για να δώσει φωνή στον Porky, έναν χαρακτήρα που από τη σύλληψή του προοριζόταν να είναι τραυλός. Ήθελαν η φωνή του να έχει κάτι το μοναδικό, κάτι αυθεντικό, κάτι που να τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ήρωες κινουμένων σχεδίων της εποχής. Και σε πρώτη φάση, αυτό ακριβώς κατάφεραν.

Όμως το τίμημα αποδείχθηκε βαρύ. Ο Dougherty δεν μπορούσε να ελέγξει το τραύλισμά του. Αυτό που στην αρχή ακουγόταν σαν χαριτωμένο στιλιστικό χαρακτηριστικό, εξελίχθηκε σε εφιάλτη για την ομάδα παραγωγής. Οι ηχογραφήσεις κρατούσαν ώρες. Τα takes έπρεπε να επαναληφθούν ξανά και ξανά. Ο Dougherty συχνά «κόλλαγε» σε ένα γράμμα για ολόκληρα λεπτά. Τα στούντιο έπρεπε να πληρώνουν υπερωρίες, να διαγράφουν και να ξαναγράφουν σενάρια απλώς για να αποφεύγουν λέξεις με δύσκολες συλλαβές. Τα κόστη εκτοξεύτηκαν. Ένα μικρό γουρουνάκι που είχε σχεδιαστεί για να κάνει λίγα δευτερόλεπτα εμφάνισης ανά επεισόδιο είχε γίνει ένας τεχνικός πονοκέφαλος που απειλούσε να καταστρέψει τον προγραμματισμό ολόκληρης σειράς.

Η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να βρουν αντικαταστάτη. Κάπου εκεί εμφανίστηκε ένας ηθοποιός που θα άλλαζε για πάντα το τοπίο του animation: ο Mel Blanc. Νεαρός, ενθουσιώδης και γεμάτος φωνητικές δυνατότητες, μπήκε στο στούντιο και όχι μόνο μιμήθηκε τέλεια το τραύλισμα, αλλά το μετέτρεψε σε όπλο. Δεν ήταν πλέον πρόβλημα· ήταν χαρακτηριστικό. Ήταν ρυθμός. Ήταν γέλιο. Ήταν ταυτότητα. Το τραύλισμα του Porky έγινε πηγή κωμωδίας, ρυθμού και ενέργειας, πάντα σε ελεγχόμενο και προσχεδιασμένο πλαίσιο. Και ήταν η αρχή μιας καριέρας που θα κρατούσε δεκαετίες.

Ο Mel Blanc έδωσε φωνή σε όλους σχεδόν τους χαρακτήρες των Looney Tunes, από τον Bugs Bunny μέχρι τον Daffy Duck. Όμως ο Porky ήταν ο πρώτος. Και γι’ αυτόν έβαλε τις βάσεις μιμούμενος ακριβώς αυτό που ο προκάτοχός του δεν μπορούσε να ελέγξει. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ο Joe Dougherty, που είχε την «πραγματική» φωνή, ξεχάστηκε. Ζούσε τα επόμενα χρόνια με δυσκολία, δεν γνώρισε ποτέ ξανά επιτυχία και πέθανε σχεδόν άγνωστος, σε ψυχιατρική κλινική. Η φωνή του όμως, έστω και για λίγο, είχε γράψει ιστορία.

Η περίπτωση του Porky Pig δεν είναι μόνο μια ιστορία για τις δυσκολίες της παραγωγής. Είναι μια σπάνια ματιά σε μια εποχή που η αυθεντικότητα δεν ήταν πάντα προτέρημα και που το πραγματικό, όταν δεν μπορούσε να ελεγχθεί, έδινε τη θέση του στο τεχνητό αλλά λειτουργικό. Το animation δεν ήθελε πραγματικό τραύλισμα. Ήθελε την ψευδαίσθηση του τραυλίσματος, σε ρυθμό, σε δόση και με ακρίβεια που να κάνει τον θεατή να γελάει, όχι να ανησυχεί. Και αυτό, ο Mel Blanc το κατάλαβε με μια φράση: “I can do it funnier.”