Η φαντασιόπληκτη απ’ τον Βούθουλα που έγινε λέξη στα λεξικά και ντύθηκε τηλεόραση, θέατρο, τραγούδι, μέχρι και περιοδεία στην Αμερική

Πρώτα ήρθε η πένα. Ο Δημήτρης Ψαθάς, το 1939, έγραψε σε ένα περιοδικό για μια γυναίκα που ζούσε στον Βούθουλα και ονειρευόταν το Κολωνάκι. Δεν ήξερε ότι εκείνη η φαντασμένη, η ξιπασμένη, η γεμάτη ψευδαισθήσεις φιγούρα θα γινόταν σύντομα η πιο αναγνωρίσιμη γυναίκα της ελληνικής σάτιρας. Η Μαντάμ Σουσού γεννήθηκε ως ευθυμογράφημα αλλά μεγάλωσε σαν θεσμός. Δεν ήταν απλώς χαρακτήρας. Ήταν κοινωνικό φαινόμενο.

Το 1941, έγινε βιβλίο. Το 1942 έγινε θεατρικό έργο. Το 1948 έγινε ταινία. Το 1950 ακούστηκε στο ραδιόφωνο. Το 1972 πέρασε στην τηλεόραση και το 1986 απογειώθηκε. Τη δεκαετία του ’90 ξαναβγήκε στο σανίδι. Το 2012 επέστρεψε. Το 2017 γέμισε το Παλλάς. Και κάπου ανάμεσα έκανε περιοδεία μέχρι και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια γυναίκα που δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά, και όμως την έπαιξαν δέκα διαφορετικές ηθοποιοί, την τραγούδησε ο Γούναρης και τη θυμούνται όλοι.

Κι αν κάτι απέμεινε σήμερα, δεν είναι απλώς το μυθιστόρημα. Είναι η ίδια η λέξη. «Σουσού» μπήκε στα λεξικά. «Σουσουδίζω» λέμε στα παιδιά μας. «Σουσουδισμός» γράφουμε στα σκίτσα. Μια λογοτεχνική υπερβολή που έγινε καθημερινή υπενθύμιση. Μια λέξη με παρελθόν και μέλλον, που γεννήθηκε από τη μύτη ψηλά της Σουσούς και τον καημό της για το Κολωνάκι.

Ο Ψαθάς ήξερε τι έγραφε. Δεν έφτιαξε έναν απλό χαρακτήρα. Δημιούργησε έναν καθρέφτη. Στον Βούθουλα και στα σαλόνια. Στην πραγματικότητα και στις ψευδαισθήσεις. Και γι’ αυτό, καμιά άλλη λογοτεχνική περσόνα δεν γνώρισε τόσες μεταφορές, τόσες ερμηνείες και τόση διάρκεια στον χρόνο. Στην εποχή των influencers, η Μαντάμ Σουσού παραμένει η πρώτη και καλύτερη. Χωρίς φίλτρα. Μόνο με όνειρα.