Η γυναίκα του τού απαγόρευσε να κάνει πειράματα στο σπίτι. Της έκαψε την ποδιά και έγινε ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα τα όπλα.

Δεν ήταν στρατιωτικός, δεν ήταν εφευρέτης όπλων. Ήταν ένας ήσυχος χημικός από τη Βασιλεία, που λάτρευε να κάνει πειράματα. Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Σένμπαϊν είχε υποσχεθεί στη γυναίκα του να μην ξαναχρησιμοποιήσει την κουζίνα για τις έρευνές του. Όμως το 1845, όσο εκείνη έλειπε, εκείνος πείραξε μερικά δοχεία με νιτρικό και θειικό οξύ.

Κάτι χύθηκε στο πάτωμα. Σε πανικό, άρπαξε ό,τι βρήκε μπροστά του – την ποδιά της γυναίκας του, φτιαγμένη από καθαρό βαμβάκι. Την έριξε πάνω στα οξέα. Μετά την κρέμασε στη φωτιά για να στεγνώσει. Και τότε έγινε η έκρηξη. Μια φωτιά χωρίς καπνό. Μια λάμψη χωρίς στάχτη. Η ποδιά εξαφανίστηκε με έναν εκκωφαντικό ήχο, σαν να είχε φτιαχτεί από πυρίτιδα.

Ο ίδιος δεν το ήξερε ακόμα, αλλά είχε μόλις δημιουργήσει κατά τύχη τη νιτροκυτταρίνη – ή όπως την αποκαλούσαν τότε, “εκρηκτικό βαμβάκι”. Μια χημική ουσία που θα οδηγούσε στην εφεύρεση της άκαπνης πυρίτιδας, δηλαδή της πρώτης πραγματικά καθαρής και αόρατης καύσης για όπλα.

Πούλησε την ιδέα σε Άγγλους επενδυτές. Αλλά η πρώτη προσπάθεια παραγωγής τέλειωσε με τραγωδία: η μονάδα εξερράγη και είκοσι εργάτες σκοτώθηκαν. Ο Σένμπαϊν ορκίστηκε να μην ξαναπειράξει ποτέ την επικίνδυνη ουσία, προς ανακούφιση της συζύγου του. Όμως η ζημιά – ή το κατόρθωμα – είχε ήδη γίνει.

Αυτό το ατύχημα στην κουζίνα θα έβαζε τις βάσεις για μια νέα εποχή στον πόλεμο: πιο φονική, πιο αθόρυβη, πιο αόρατη. Η νιτροκυτταρίνη έγινε θεμέλιο για το κολλοδόνιο, που μετέπειτα ενέπνευσε τον Άλφρεντ Νόμπελ να δημιουργήσει τον δυναμίτη. Οι ίδιες αρχές θα αξιοποιούνταν για κινηματογραφικά φιλμ, για χειρουργικά νήματα, ακόμα και για πλαστικά.

Κι όμως, όλα ξεκίνησαν από μια απλή ποδιά, γεμάτη αγανάκτηση και χημικά. Η ποδιά μιας γυναίκας που απλά δεν ήθελε να της καίνε την κουζίνα.