Οι Ιάπωνες μοναχοί που μετέτρεπαν τον εαυτό τους σε μουμία όσο ήταν ακόμα ζωντανοί

Δεν το έκαναν για να γίνουν αθάνατοι. Το έκαναν για να εξαφανίσουν κάθε επιθυμία. Στο τέλος, και την ίδια τη ζωή. Οι μοναχοί του ιαπωνικού βουδιστικού κλάδου του Σινγκόν, σε απομονωμένα μοναστήρια της βόρειας Ιαπωνίας, άρχισαν από τον 11ο αιώνα ένα από τα πιο ακραία τελετουργικά αυτοθυσίας που έχει καταγραφεί ποτέ. Ήθελαν να αγγίξουν την τελειότητα. Να ξεπεράσουν το σώμα, τη φθορά, το θάνατο. Και το έκαναν βήμα βήμα.

Το πρώτο στάδιο διαρκούσε χίλιες ημέρες. Οι μοναχοί έτρωγαν μόνο καρπούς, ρίζες και κουκουνάρια, ό,τι τους έδινε το βουνό. Έτρωγαν τόσο λίγο ώστε να χάσουν σχεδόν όλο το λίπος από το σώμα τους. Περιφέρονταν με ξύλινα παπούτσια στο κρύο και υπέμεναν την πείνα χωρίς να διαμαρτύρονται. Πίστευαν πως καθάριζαν το πνεύμα, το αίμα, τη σάρκα.

Στο δεύτερο στάδιο, σταματούσαν να τρώνε οτιδήποτε στερεό. Ζούσαν μόνο με μικρές ποσότητες υγρού φλοιού από το δέντρο urushi, το ίδιο που χρησιμοποιούσαν για βερνίκι. Ήταν δηλητηριώδες. Το σώμα άρχιζε να καταρρέει, αλλά μέσα τους πίστευαν πως έτσι δεν θα σαπίσουν ποτέ. Οι ιστοί σκληραίνονταν, οι μύες ατροφούσαν, αλλά δεν εμφανιζόταν σήψη. Ήταν το πρώτο βήμα προς τη μουμιοποίηση.

Το τρίτο στάδιο ήταν και το τελευταίο. Ο μοναχός μπαίνανε ο ίδιος μέσα σε έναν μικρό λίθινο τάφο, όσο ακριβώς χωρούσε το σώμα του σε στάση λωτού. Κρατούσε μαζί του έναν σωλήνα για αέρα και ένα καμπανάκι. Κάθε μέρα το χτυπούσε, για να δείξει πως είναι ακόμα ζωντανός. Οι υπόλοιποι μοναχοί περίμεναν απέξω. Όταν δεν ακουγόταν πια ήχος, σφράγιζαν τον τάφο. Έπειτα από χίλιες μέρες, τον άνοιγαν ξανά.

Δεν ήταν όλοι επιτυχημένοι. Μερικοί είχαν αποσυντεθεί. Άλλοι όμως ήταν άθικτοι. Με δέρμα σφιχτό σαν ξύλο και σώμα ελαφρύ, χωρίς ίχνος υγρασίας. Οι μοναχοί αυτοί θεωρούνταν «ζωντανοί Βούδες». Τους έντυναν με τελετουργικά ρούχα και τους τοποθετούσαν σε ιερά, για να τους προσκυνούν οι επόμενες γενιές. Μέχρι σήμερα, οι μουμιοποιημένοι μοναχοί του Σινγκόν είναι σεβάσμια πρόσωπα στην Ιαπωνία, αν και η πρακτική έχει απαγορευτεί.

Η σορός τους δεν ήταν απλώς ένα κουφάρι. Ήταν το τελικό τους έργο. Μια τελευταία πράξη πειθαρχίας και πίστης, που απαιτούσε απόλυτη σιωπή, απόλυτη πείνα και μια συγκλονιστική αποδοχή του τέλους.